Άφιέρωμα από την κ. Λίτσα Χαραλάμπους

Άφιέρωμα από την κ. Λίτσα Χαραλάμπους

Να ξέρουν πως είμαστε εκεί και τους περιμένουμε

Από την κ. Λίτσα Χαραλάμπους

«ΕΛΠΙΖΩ ΟΤΙ, ΟΤΑΝ ΕΧΩ ΦΥΓΕΙ, να συνεχιστεί αυτή η διαδικασία, γιατί όποιος κι αν αναλάβει το τιμόνι, η βοήθεια και η προσφορά μας προς τη Σύρα θα είναι δεδομένη» μου είχε πει σε συνέντευξή του τον Αύγουστο του 2007 κατά τη διάρκεια της ετήσιας μουσικής βραδιάς του Συνδέσμου Συριανών (γέφυρα επικοινωνίας για τους Συριανούς της εσωτερικής και της εξωτερικής διασποράς) στον φιλόξενο υπαίθριο χώρο του «Πασάτζιο» στον Γαλησσά.

ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΧΥΤΗ η νοσταλγία και στο λόγο του απόλυτη η αυτοσυνειδησία πατρίδας. Η ικανοποίησή του για την επιτυχία της εκδήλωσης (η οποία έγινε θεσμός), διάχυτη: «..οι Συριανοί είναι κομμάτι μας και είμαστε κομμάτι τους…»

ΌΣΟΙ  ΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΔΑΛΑΧΟ ταυτίζονται στο γεγονός ότι δεν ήταν άνθρωπος που περνούσε απαρατήρητος.

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ που τον γνώρισα ως πρόεδρο του Συνδέσμου Συριανών, διαπίστωσα ότι δεν ήταν καθόλου τυχαία η εξομοίωση του απίθανα γρήγορου μυαλού του με τη θέληση, το πείσμα και τον επαγγελματισμό του .

Ο ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΣ Κώστας είχε την παρόρμηση  της επιτυχίας και έβλεπε πάντα μπροστά.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ σύμπτωση η επιτυχημένη διαδρομή του.

ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ στον στίβο της θάλασσας ως πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού, ως προϊστάμενος στα Πλωτά Μέσα του ναυπηγείου της Σύρου και ως επιχειρηματίας με αγοροπωλησίες πλοίων και πώληση καυσίμων.

Η ΑΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ με τον Σύνδεσμο Συριανών ως αντιπρόεδρος και αργότερα ως πρόεδρος για 9 χρόνια ήταν προβλέψιμη.

ΝΑΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ είχαν κοινό σημείο αναφοράς. Το Νόστο.

ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ σε όλα. Φιλόδοξος, ανήσυχος, δεν έπαψε ποτέ να μοχθεί για το καλύτερο στοχεύοντας πάντα ψηλότερα, πάντα στην πρώτη γραμμή.

ΈΝΤΟΝΟΣ ΣΥΖΗΤΗΤΗΣ, δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω, αλλά με τρόπο λεπτό.

ΌΤΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ, δεν άφησε ασχολίαστη τη στάση των συριανών απέναντι στο Γιάννη Γουλανδρή. Με θάρρος είχε δηλώσει: «οι δραστηριότητες του Νεωρίου έδιναν δουλειά και η Σύρα τότε έτρωγε ψωμί. Είναι κρίμα που τον έχουν ξεχάσει όλοι, μετά από τέτοιο έργο που έκανε, γιατί μετά από τέτοια προσφορά, να πεθαίνεις και να σε ξεχνάνε, είναι δυο φορές θάνατος».

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΡΙΑΝΩΝ ήταν ο μεγάλος  του «έρωτας».

ΤΟΣΟ, που παρά την ανυπόκριτη αγάπη του για την γενέτειρά του, είχε αρνηθεί ευγενικά την πρόταση του πρώην δημάρχου Γιάννη Δεκαβάλλα (είχαν φιλία δεκαετιών) να συμπεριληφθεί στο συνδυασμό του γιατί δεν ήθελε να φανεί ότι χρησιμοποιούσε το Σύνδεσμο σαν εφαλτήριο για δική του προβολή.

ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ για τον Σύνδεσμο την απέδειξε με έργο αξιοθαύμαστο .

ΤΟ  ΟΝΕΙΡΟ στέγασης των εν Αθήναις Συριανών θεωρείται προσωπικό του επίτευγμα.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ Η ΦΡΑΣΗ της πρώην αντιδημάρχου Ερμούπολης  Άννας Βαφία «ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους  οι εν Αθήναις Συριανοί περίμεναν ότι θα αποκτήσουν ένα τέτοιο χώρο – «παρηγοριά» για όλους τους συριανούς».

ΉΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ στα  εγκαίνια της Στέγης, στις 11 Νοεμβρίου 2007.

ΕΚΕΙΝΟΣ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΩΘΗΣΗ στην αύξηση των μελών καθώς το μεσημέρι της Κυριακής 20 Ιανουαρίου του 2008 στη πανέμορφη πλέον νέα Στέγη ανακοίνωνε με υπερηφάνεια ότι οι φίλοι του Συνδέσμου έφτασαν τους 500,  τα μέλη του τα 1300 αισίως, ενώ στο ποσόν των 15.000 €. ανήλθαν οι δαπάνες για την βοήθεια αναξιοπαθούντων συμπατριωτών.

ΕΠΙ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ αναβαθμίστηκε το περιοδικό του Συνδέσμου.

ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΣΜΟΣ και η βράβευση των αριστούχων τελειόφοιτων μαθητών, που εισάγονται στα ΑΕΙ.

ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ότι ο Σύνδεσμος ξέρει να τιμά τους ευεργέτες του με «ακατάλυτη μνεία», ανάρτησε στην είσοδο της Στέγης- σε «πρέπον πλαίσιο» τα ονόματά τους.

ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, δήλωνε για τη Στέγη:  «Με ενδιαφέρει να προκαλέσω τον κόσμο να συσπειρωθεί στο Σύνδεσμο Συριανών. Θέλω να ξέρουν ότι αυτός ο χώρος είναι χώρος των Συριανών της Αθήνας, των Συριανών της Σύρας και εδώ μπορούν να έλθουν και να δουν τι έργο επιτελείται. Να τους προσφέρουμε ένα κρασί, ένα ποτό, έναν καφέ… να παραγγείλουμε κάτι να φάμε μαζί και να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας.. Μέσα σ’ αυτό το εντευκτήριο συναντιέται η αγάπη για το νησί μας. Τη Σύρα δεν την ξεχνάμε και η μνήμη μας τονώνεται από τους Συριανούς που θα έρχονται να μας βρίσκουν. Να ξέρουν πως είμαστε εκεί και τους περιμένουμε».

ΩΣΤΟΣΟ ΜΙΑ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ, μια άλλη φωνή, ένα ένστικτο χωρίς λογική, στην κορυφή της απόλυτης επιτυχίας του, τον ωθούσε να βρει αντικαταστάτη. «Θέλω να έλθει  κάποιος άλλος να φέρει νέες αντιλήψεις και φρέσκο αέρα.. Χρειάζονται στους κόλπους του Συνδέσμου νέοι άνθρωποι, γι’ αυτό άλλωστε και έχει δημιουργηθεί ιστοσελίδα.. για να μπορούμε να μπαίνουμε στα σπίτια τους.. να  πληροφορούνται όχι μόνο για τα του Συνδέσμου, αλλά και για τα αξιοθέατα τη Σύρου» μου είχε πει.

ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑ «ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου» αυθόρμητα μου απάντησε: «να ξεχρεώσουμε τη Στέγη, έτσι ώστε οι επόμενοι να ξεκινήσουν χωρίς το άγχος το δικό μας».

 «ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΟΥ είσαι ευχαριστημένος»; αναρωτήθηκα,  κι εκείνος με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια: «φοβάμαι πως αν πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος θα παρεξηγηθώ, αλλά.. δεν είμαι ποτέ ευχαριστημένος».

Η ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ «ΘΡΙΑΜΒΕΥΣΕ». Τον Ιούνιο του 2009 έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία η είδηση ότι ο Κώστας έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ του Συνδέσμου Συριανών, ο ανυπότακτος αντάρτης που τολμούσε, ο μπροστάρης των μακρινών οραμάτων, ο διψασμένος ναυτεργάτης που ρουφούσε με δονκιχωτική λαχτάρα τις πυρωμένες δυσκολίες, δεχόταν άπειρες ευχές για ταχεία ανάρρωση, αλλά το ξαφνικό πρόβλημα υγείας του, τον άφησε εκτός δραστηριοτήτων.

ΈΤΣΙ, ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ οι αρχαιρεσίες του Συνδέσμου ανέδειξαν νέο δ.σ με πρόεδρο τον προσηνή και αγαπητό Δημήτρη Βαφία ο οποίος μέχρι σήμερα συνεχίζει το  «ταξίδι» νόστου  του Συνδέσμου  με ευγνωμοσύνη στο  «ανεκτίμητο και άκρως εποικοδομητικό έργο του Κώστα Βαρδαλάχου»,  συναισθανόμενος απόλυτα το βάρος ευθύνης ενός φορέα που η ιστορία του ξεκινά από το 1900!

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΔΑΛΑΧΟΣ παρά τα προβλήματα υγείας του στήριζε με σθένος το νέο διοικητικό Συμβούλιο: «όλοι αξίζουν κάθε βοήθεια στο έργο τους κι εγώ θα τους βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις.. είμαι, βέβαιος πως θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους..».

ΣΥΝΕΧΙΖΕ ΚΑΘΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙ να δίνει το παρόν.

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ με αγάπη, στις 23 Οκτωβρίου του 2011, ημέρα γενεθλίων του, οργάνωσαν εορταστική  βραδιά με κιθάρες, μεζέδες και κρασί, χειροκροτώντας τον, όταν έσβηνε το μοναδικό κεράκι στην τούρτα. .

ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ τον τίμησαν με έπαινο και μετάλλιο.

ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΦΙΑΣ του είπε: «Η παρουσία σου μας γεμίζει χαρά.. κάνουμε προσευχή για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας σου. Σαν καπετάνιος έμαθες να μάχεσαι! Συνέχισε  έτσι! Είμαστε όλοι κοντά σου

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΪΟΥ ΤΟΥ 2018 έφερε το πιο θλιβερό ραπόρτο.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ που θα έφερνε τον Κώστα Βαρδαλάχο στο ψυχικό του καταφύγιο, στην πηγή υπερηφάνειας του, στο αγαπημένο του νησί, καθυστέρησε.

ΤΡΑΒΕΡΣΩΜΕΝΟ ΚΑΤΑΜΕΣΙΣ του ωκεανού για 9 ολόκληρα χρόνια κυκλώθηκε από πούσι.

Ο ΚΥΚΛΩΝΑΣ πλησίαζε και ο καπετάνιος που αγωνιζόταν να το φέρει στο λιμάνι παλεύοντας με τα λυσσασμένα κύματα, δεν τα κατάφερε..

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΔΕ ΘΑ ‘ΡΧΟΤΑΝ  γιατί τον γενναίο του κυβερνήτη οι φουρτούνες τον τσάκισαν..

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ που οι ναυτικοί του κόσμου συνέχιζαν «σκάντζα βάρδια» εκείνος πια ξεκουραζόταν «στην πιο μικρή καμπίνα που γνώρισε ποτέ ναυτικός».

ΕΚΕΙ ΟΙ ΑΤΑΞΙΔΕΥΤΟΙ στεριανοί φίλοι του, του είπαν το στερνό αντίο αντάμα με τους «παροπλισμένους» συνάδελφους του ναυτεργάτες.

 ΌΛΟΙ ΤΟΥΣ, άφησαν ένα δάκρυ αλμυρό μαζεμένο από τον καθάριο βυθό της θάλασσας  για τον εραστή του νόστου