Εάλω ο άνθρωπος

ΕΑΛΩ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τάκης Κυριτσόπουλος

Τότε η αξιοπρέπεια, οι ανθρώπινοι ρυθμοί

και η συντροφικότητα.

Τότε η αίσθηση της ομαλότητας

και οι ανθισμένοι κήποι της παιδικής μας ηλικίας.

Τότε η πανσέληνος κυοφορούσε το φέγγος

και κάθε ανοιχτό μας παράθυρο έβλεπε στην άνοιξη.

Τότε άνεμος, γη και θάλασσα ενώνονταν σε ένα.

Τότε η ονειρική διάχυση του χρώματος και του ήχου

όταν προσευχόμασταν στο μέσα μας εικονοστάσι.

Τότε ο μόσχος, το κεχριμπάρι, η καμφορά και η αλόη.

Τότε ο άνθρωπος στο μέτρο του τοπίου.

—–

Τώρα κερδοσκόποι ντυμένοι στα βαριά τους σαρκία,

μας χαμογελούν με το χαμόγελο της πορσελάνης.

Τώρα γυρολόγοι μας πουλάνε άνθη

δίχως το άρωμά τους.

Τώρα αποστασιοποίηση στον πλησίον

και φορητοί υπολογιστές, που βηματοδοτούνε

την καθημερινότητά μας.

Τώρα αγοράζουμε όνειρα μόνο με πιστωτικές κάρτες.

Τώρα ουρλιάζουμε κι απ’ τα σωθικά μας

ξεπηδά το αρχέγονο τοπίο.

Τώρα που η ζωή μας αδειάζει από ιστορία,

ο αγέρας άρχισε να μυρίζει φονικό.

Τώρα μας απόμεινε μοναχά η σκονισμένη δόξα

των ανδριάντων των επιφανών μας προγόνων,

των θαμμένων με όλες τους τις ρυτίδες.

Εάλω ο άνθρωπος!

Πόσο ακριβά, αλήθεια, στις μέρες μας

να ζυγίζει ένα χαμόγελο;