Εκδρομή στην Αχαΐα

Εκδρομή στην Αχαΐα 

Κείμενο, φωτογραφίες Χρήστου Θανόπουλου

Το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019, 25 μέλη και φίλοι του Συνδέσμου Συριανών πραγματοποίησαν εκδρομή στην λίμνη Τσιβλού και στη Ζαρούχλα. Ο πρωϊνός καταγάλανος ουρανός προοιώνιζε μια υπέροχη περιήγηση στην ανατολική Αιγιαλεία.

Μετά την στάση στη διώρυγα της Κορίνθου συνεχίσαμε για Ακράτα και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τις στροφές του δρόμου της Ζαρούχλας, που είναι κυριολεκτικά πνιγμένος στο πράσινο. Μετά το χωριό Πύργος, φτάνοντας στη Βαλιμή η θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο είναι εκπληκτική. Από εκεί και πέρα αλλάζει το τοπίο, γίνεται αλπικό, με τις βαθιές χαράδρες και τις δασοσκέπαστες πλαγιές. Στα αριστερά μας βλέπαμε το Γερακάρι, παρακλάδι του όρους Μαρμάτι (1.793 μ.), πολλές πλαγιές του οποίου είναι στην κυριολεξία κομμένες κάθετα. Στα δεξιά υπάρχει η βαθιά κοιλάδα του ποταμού Κράθι. Λίγο πιο κάτω μέσα στο δάσος συναντήσαμε την πινακίδα προς τη Λίμνη Τσιβλού. Η λίμνη Τσιβλού και η λίμνη Δόξα στο Φενεό, είναι οι δύο υπέροχες ορεινές λίμνες της Πελοποννήσου.

Ο χειμώνας του 1912 υπήρξε βαρύς, με πολλές βροχοπτώσεις και χιονοπτώσεις. Τον Μάρτιο του 1913 οι κάτοικοι του χωριού Συλίβαινα ακούγοντας διάφορους ήχους και νιώθοντας ότι θα ακολουθούσε κατολίσθηση, το εγκατέλειψαν έγκαιρα. Την 24η Μαρτίου 1913, χιλιάδες τόνοι χώματος αποκολλήθηκαν από το Γερακάρι, από ύψος 1.650 μ., έπεσαν στα 600 μ., διανύοντας 5 χλμ. στην κοιλάδα του Κράθι. Η Συλίβαινα εξαφανίστηκε, ενώ το χωριό Τσιβλός μέσα στην κοιλάδα καταπλακώθηκε εν μέρει και πνίγηκε. Τα χώματα έφραξαν την κοίτη του Κράθι και δημιουργήθηκαν δύο λίμνες, του Κράθι και του Τσιβλού. Τα νερά επεκτάθηκαν προς τα πάνω, σχεδόν μέχρι το χωριό Αγρίδι, 2 χλμ. ανηφορικά από το ποτάμι. Την νύκτα της 5ης Ιανουαρίου 1914 το χωμάτινο φράγμα της κατολίσθησης έσπασε και τα νερά ξεχύθηκαν προς τον Κορινθιακό κόλπο. Απέμεινε μόνο η λίμνη Τσιβλού. Η σημερινή μαγευτική γαλάζια λίμνη, κρυμμένη μέσα στο πυκνό πευκοδάσος που κατηφορίζει από τις γύρω κορυφές μέχρι τις όχθες της, είναι σημαντικός υδροβιότοπος και αποτελεί δημοφιλή προορισμό αναψυχής και περιπάτου. Έχει έκταση 8,5 στρέμματα, μέσο βάθος 80 μ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 780 μ. Στα νερά της κολυμπάνε κέφαλοι και εισηγμένα από τον άνθρωπο είδη (καραβίδες, κυπρίνοι, κουνουπόψαρα). Το λεωφορείο μας σταμάτησε κοντά στη λίμνη, η οποία σαν νεράιδα μας συνεπήρε προς την υδάτινη αγκαλιά της. Εκστασιασμένοι κατηφορίσαμε γρήγορα ανάμεσα στα πλατάνια, απολαμβάνοντας την φθινοπωρινή παλέτα χρωμάτων ώχρας, καστανού και πορτοκαλί. Ύστερα από τις απαραίτητες φωτογραφίες, τα πλατσουρίσματα, το τάισμα των ψαριών με κουλουράκια, γυρίσαμε με βαριά καρδιά πίσω στο όχημα.

Το λεωφορείο επέστρεψε στον κεντρικό ασφάλτινο δρόμο και συνεχίσαμε τα τελευταία 8 χλμ. προς Ζαρούχλα, περνώντας από τις «πόρτες (στενό πέρασμα) Αγριδίου». Εδώ έγινε η πρώτη επαναστατική ενέργεια από τον Νικόλαο Χριστοδούλου (Σολιώτη), που κτύπησε δύο Τούρκους ταχυδρόμους την 16η Μαρτίου 1821. Διασχίσαμε το χωριό Αγρίδι και λίγο πιο κάτω στα δεξιά, οι πινακίδες της διασταύρωσης οδηγούν προς τα χωριά Περιστέρα (1,5 χλμ.), Μεσορούγι (2,5 χλμ.) και Σόλο (2,5 χλμ.). Στο Σόλο υπάρχει ο Ι. Ν. Αγ. Γεωργίου, βασιλική με επίπεδη στέγη και πολεμίστρες στις τέσσερις γωνίες, καθώς και το πυργόσπιτο του Νικολάου Χριστοδούλου (Σολιώτη). Το χωριό κάηκε από τον Ιμπραήμ και οι εικόνες του τέμπλου της εκκλησίας χαράχτηκαν από το σπαθί του.

Στα δεξιά μας υψωνόντουσαν οι μυτερές βουνοκορφές του μεγαλόπρεπου Χελμού, με τα δάση κεφαλληνιακής ελάτης. Ο κύριος όγκος του Χελμού αποτελείται από τις μεγάλου πάχους ασβεστολιθικές και δολομιτικές μάζες της Τριπόλεως (ηλικίας Μεσοζωϊκού – Ηωκαίνου), πάνω στις οποίες ασβεστόλιθοι και κερατόλιθοι της γεωτεκτονικής ζώνης Πίνδου σχημάτισαν τις μισές κορυφές του. Το αρχαίο ελληνικό όνομα είναι Αροάνια Όρη, ενώ το νεότερο «Χελμός» είναι σλαβικής ή γερμανικής ή αρβανίτικης προέλευσης. Είναι η τρίτη ψηλότερη οροσειρά της Πελοποννήσου (μετά τον Ταύγετο και την Ζήρεια ή Κυλλήνη). Η Ψηλή Κορφή φθάνει τα 2.355 μ., ακολουθεί η Νεραϊδόρραχη (2.340 μ.) και άλλες έξι κορυφές. Από την περίφημη ορθοπλαγιά της Νεραϊδόρραχης πηγάζουν τα απόκοσμα Ύδατα της Στυγός ή Μαυρονέρι, τα οποία δημιουργούν τον ομώνυμο καταρράκτη μήκους 200 μ. και πέφτουν σε μια σκοτεινή σπηλιά, την οποίαν οι αρχαίοι έλληνες θεωρούσαν ότι είναι η μία από τις τρεις εισόδους στον Άδη (οι άλλες δύο είναι η Αχερουσία λίμνη στην Θεσπρωτία και το ακρωτήριο Ταίναρο στην Λακωνία). Στα Ύδατα της Στυγός έλουσε μωρό η Νηρηίδα Θέτις τον γιό της Αχιλλέα, για να γίνει αθάνατος, κρατώντας τον από την φτέρνα (Αχίλλειος Πτέρνα), ενώ ο όρκος των θεών στο όνομα των υδάτων της ήταν απαράβατος. Ο Χελμός είναι ένα από τα ομορφότερα βουνά της Ελλάδος, με πλούσια γεωμορφολογία. Το Γεωπάρκο Χελμού – Βουρραϊκού, είναι ένα από τα πέντε ελληνικά γεωπάρκα, που ανήκουν στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO, με πλούσια χλωρίδα 1.500 ειδών (κεφαλληνιακή ελάτη, μαυρόπευκα, καστανιές, βελανιδιές, πλατάνια, κ.α.), ενώ κάποια από τα αγριολούλουδα είναι σπάνια και ενδημικά (Violpa chelmea, Teucrium aroanium, κ.α.). Επίσης, φιλοξενεί: 150 είδη ορνιθοπανίδας (γερακίνες, διπλοσάϊνα, κοράκια, παπαδίτσες, δρυοκολάπτες, κ.α.), αμφίβια (σαλαμάνδρες, αλπικούς τρίτωνες, φρύνους, δενδροβάτραχους, κ.α.), θηλαστικά (αλεπούδες, ασβούς, νυφίτσες, τσακάλια), ερπετά (μοραϊτόσαυρες, γραικόσαυρες, κρασπεδοχελώνες, κ.α.). Στον Χελμό υπάρχει επίσης το ομώνυμο Αστεροσκοπείο και το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων.

Φθάσαμε στον τελικό μας προορισμό (35 χλμ. μετά την Ακράτα), το ορεινό χωριό Ζαρούχλα, κτισμένο σε ρεματιά, σε υψόμετρο 1.020 μ. Είναι ορεινό θέρετρο, με πλακοστρωμένο κεντρικό δρόμο , θαυμάσια πέτρινα σπίτια με κόκκινες κεραμοσκεπές, απλωμένα στις καταπράσινες πλαγιές, πολλούς ξενώνες, τρεις ταβέρνες, τρεις παλιές εκκλησίες. Δεσπόζει σε κεντρικό σημείο το πυργόσπιτο του Σωτήρη Χαραλάμπη (προκρίτου των Καλαβρύτων, που συμμετείχε στην έκρηξη της επανάστασης του 1821, Αγία Λαύρα, πολιορκία-κατάληψη Καλαβρύτων) και ο Πύργος της Ζαρούχλας (τριώροφη μεσαιωνική οχυρωμένη κατοικία της οικογένειας Ντεμίρη, με την χαρακτηριστική ζεματίστρα πάνω από την κεντρική θύρα). Ανακαινίστηκε από τους τελευταίους ιδιοκτήτες, την οικογένεια Αγγελή, διατίθεται για επίσκεψη και λειτουργεί ως ξενώνας. Ένα σκιερό μονοπάτι πίσω από τον Πύργο, ελίσσεται ανάμεσα σε πλατάνια και καστανιές, οδηγεί σε τρεχούμενα νερά, με μικρό καταρράκτη και ξύλινη γέφυρα. Χωματόδρομοι οδηγούν στο Κρυονέρι, το κεφαλόβρυσο της περιοχής (4χλμ.), στον Φενεό-λίμνη Δόξα (14 χλμ.), στην Βρύση της Γκόλφως (2,5 χλμ.), σημείο συνάντησης του Τάσου και της Γκόλφως (γνωστοί χάρις στο ειδυλλιακό διήγημα του Μεσορούγιου συγγραφέα Σπύρου Περεσιάδη), στα Ύδατα της Στυγός, τις βουνοκορφές του Χελμού, το χιονοδρομικό κέντρο, κ.α.

Η παρέα μας κατευθύνθηκε στην Ταβέρνα «Γιάννης», όπου μας περιποιήθηκε ο κ. Χαρίλαος Παπάς και η κόρη του, με κατσικίσια παϊδάκια στη σχάρα, βραστό και λεμονάτο αρνί, πεντανόστιμα ψητά μοσχαρίσια μπιφτέκια, γιαούρτι γαρνιρισμένο με γλυκό σταφύλι, σε έναν άνετο, μοντέρνο χώρο, φτιαγμένο με μεράκι, από πέτρα, ξύλο και γυαλί. Πολλοί απόλαυσαν τον καφέ τους στο ξύλινο jazz-bar «Ρέμα», πλάι στο ρέμα με τα κελαριστά νερά. Με τις καλύτερες εντυπώσεις αναχωρήσαμε για Αθήνα, κάνοντας μια ενδιάμεση στάση στο θερινό θέρετρο του Ξυλοκάστρου, με τον παραλιακό πλακόστρωτο ποδηλατόδρομο, τα τουριστικά café και εστιατόρια, ενώ ο ήλιος του δειλινού ζωγράφιζε με πορτοκαλομαβιά χρώματα την θάλασσα και τον ορίζοντα.

Και εις άλλα με υγεία!

Βιβλιογραφία              

– Αδαμακόπουλος Τρ., Ματσούκα Πηνελόπη, Χελμός, Βουρραϊκός, Ένας πλήρης οδηγός για τον Χελμό, εκδόσεις ΑΝΑΒΑΣΗ, Αθήνα 2000

– Χελμός, Πελοπόννησος, Χάρτης ANAVASI, 1:50.000, Αδαμακόπουλος Τρ., Ματσούκα Π., Αθήνα 2000

– https://el.wikipedia.org/wiki/Ζαρούχλα_Αχαΐας

– https://el.wikipedia.org/wiki/Λίμνη Τσιβλού

– https://el.wikipedia.org/wiki/Σόλος

www.naturagraeca.com/ws/122.184.1,1,Χελμός (Αροάνια Όρη)

https://www.tovima.gr/2008/11/24/afieromata/peykodasi-limnes-kai-psites-pestrofes/

previous arrow
next arrow
Slider