Εναργεια

ΕΝΑΡΓΕΙΑ

Του Δημήτρη Βόϊκου

==

Αχ…, πόσα θέλω να σου πω, για κείνα τα βαπόρια,

που αρμενίζουνε αγέρωχα καμαρωτά…

όμως… τα μάτια σου με μιας τα πιάνει στεναχώρια,

πάει πολύς καιρός, που δε μιλάς γι’ αυτά!

Κάθε φορά που προσπαθώ, μάταια να μιλήσω…

για θάλασσες, ταξίδια, μπάρκα, για ωκεανούς,

εσύ… γυρίζεις πάντα την κουβέντα προς τα πίσω

ή μένεις σιωπηλός σε τόπους σκοτεινούς.

Και θέλω τόσο…να σου πω, γι’ αυτά τα ποντοπόρα…

γκαζάδικα και φορτηγά, που κάναμε εκεί…

σκέψου… κάθε στιγμή, κάθε λεπτό και κάθε ώρα,

ήταν ανεπανάληπτη, μοναδική..!

Με νοσταλγία θέλω να σου πω, γι’ αυτούς τους τόπους,

που πάτησε το πόδι σου σε χώρες μακρινές

κι έτυχε να ‘ρθεις σ’ επαφή μ αλλόκοτους ανθρώπους,

παράδοξες συνήθειες, ξένες.., στριφνές!

Ήθελα να σου μίλαγα…για κείνους τους συντρόφους,

τα λόγια τους, το βλέμμα τους… η μνήμη λαχταρά…

που ‘χαμε βάλει στη ζωή σχεδόν… τους ίδιους στόχους,

μα… στην πορεία πνίγηκαν, μες τα νερά.

Κι εσύ… κρατάς με τη σιωπή, κρυφή μια περηφάνια,

του ναυτικού κληρονομιά… θαλάσσιας σπουδής.

Κι εγώ… που θέλω να σου πω για κείνα τα λιμάνια..;

που ξέρεις πια καλά… πως δεν θα ξαναδείς…!!!

στον Γιώργο Βουτσίνο