Ζωές Μεσοτοιχία

ΖΩΕΣ ΜΕΣΟΤΟΙΧΙΑ

του Τάκη Κυριτσόπουλου

—-

Τα πλήκτρα σιγανάβει το ένστικτο της φωτιάς,

φωτιάς που σβήνει δάκρυ τσακίρικης ματιάς.

—-

Το φως που δε θυμάσαι, αερικά κεντούν

μ’ ολόχρυσο μπρισίμι στ’ ασπράδι του ματιού.

—-

Να ’μουν στο φτέρωμά σου το πιο μικρό φτερό,

στο κάθε πέταγμά σου κοντά σου να πετώ.

—-

Νότες που αργά σκουριάζουν, καθρέφτες που γερνούν,

βράχων δεσιές κι ανταύγειες στον άνθρωπο οδηγούν.

—-

Μπηγμένες στην πατίνα, βγαλμένες βιαστικά

γριές φωτογραφίες, που ξεδοντιάστηκαν.

—-

Άναψε ένα σπίρτο,  θέλω να ζεσταθώ,

κι έλα και νίκησέ με την ώρα που μεθώ.