Οι Παραπεταμένοι

ΟΙ ΠΑΡΑΠΕΤΑΜΕΝΟΙ

από τον Τάκη Κυριτσόπουλο

—-

Η πόλη μας ξυπνά

σκουπίζοντας τους δρόμους της απ’ τα παιδιά της.

Παιδιά στοιβαγμένα σε υγρά χαρτόκουτα πολυεθνικών.

Παιδιά σκεπασμένα με το ίδιο σκοτάδι.

Παιδιά κουρνιασμένα στης ζωής τους τις εσοχές.

Παιδιά καταποντισμένα απ’ της μοίρας τους

το μόνιμο κύμα.

Παιδιά που βίωσαν όλους τους υποβιβασμούς,

γιατί ποτέ δεν απαγκειάσανε

στα καταφύγια της φαντασίας τους.

Γιατί ποτέ δε διαφυλάξανε

την παιδικότητα των ονείρων τους.

Γιατί ποτέ δεν αναλογιστήκανε

πόσο να ζυγίζει ένα χαμόγελο.

Και, πάνω απ’ όλα, γιατί η ανασφάλεια

πάντοτε εκμηδένιζε την οργή τους.

——

Να προσποιηθούμε τώρα τον άνεμο, φωνάζουνε.

Να τρέξουμε να σωθούμε κουβαλώντας τους ίσκιους μας

πέρα απ’ τα συρματοπλέγματα των συνόρων μας,

και να βγάλουμε την πατρίδα έξω απ’ τα δάκρυά μας.

Να κρατηθούμε απ’ την εικόνα μας

ίσαμε το μέλλον μας ν’ αλλάξει περπατησιά.

Και όταν η οργή μας θα ξανάβρει τη νιότη της,

μόνο τότε θα φτάσουμε εκεί,

που θα ’ναι πιο όμορφες οι βροχές.