Σκεύη παντοδαπά

«Σκεύη παντοδαπά»


του Νίκου Σαλίβερου (Σάλος)

==

Αλληγορώντας ο πάππος Πλάτωνας στη «πολιτεία»
όλο τον κόσμο έβαλε σε μια σπηλιά.
Είχε υπ’οψη του ανθρωπου την σιχαμένη απληστία,
και του αγύρτη μονοφάγου βασιλιά,

Δεσμώτες, είναι, όλοι οι ζωντανοί ανθρώποι
κι’ ίδιο  αναλογεί να πίνουνε το φως.
Όμως κλοπής υπάρχουν μύριοι φαύλοι τρόποι
και πρώτος  κουρσευτής ο πλεονέκτης αδελφός.

Σκοπός ν’ αγιάζει του τα σκεύη, πολλαχώς
τ’ ανάκτορα να δράχνει, να γίνει βασιλιάς
Χτίζει και τοίχο να οστρακιστεί , δεσμώτη ο αχός,
μόνος να γεύεται καρπούς αμάραντης ελιάς.

Ελιάς που έχει ποτιστεί με σκλάβου τον ιδρώτα,
πελώριος ιδρώτας φωναχτός είτε δειλής σιωπής.
Ουτοπική η πόλις, ίσα για όλους, ν’ ανάβουν φώτα.
Του βασιλιά οι νόμοι δίκιου , κανόνες είν’ ντροπής.

Παιδεία κι’ αμουσία, της ζωής μορφώνουν ζύγι.
Μέτριοι κι’ απαίδευτοι ,άρχουν με το εγώ τους
και για τους γυμνασμένους μακάρων πόρτα ανοίγει,
να τους πατούν οι άρχοντες, όφελος στο ζυγό τους

Δοκώ σαν κατακλείδα λόγου, του σοφού προγόνου,
δεν είν’απ’το δεσμώτη , αγνόν  αγέρα «απομυζείν»,
μήτε το σόφισμα ,στην ένοχη, επιβολή του φόνου.
Του βασιλιά σοφία , των δεσμωτών είν’ το «ευζείν»