Στο «Θεό» του Τώρα δεν εξαφανίστηκε ο Xρόνος

Στο «Θεό» του Τώρα δεν εξαφανίστηκε ο Xρόνος

 Στο «Θεό» του Τώρα  δεν εξαφανίστηκε  ο Xρόνος

Από την κ. Λίτσα Χαραλάμπους

 ΈΔΩΣΑΝ ζωντάνια στην έρημη πλατεία Μιαούλη, τη φωτισμένη με το φως των χριστουγεννιάτικων λαμπιονιών.

ΓΙΑ λίγα λεπτά τα σκαλιά του Δημαρχιακού Μεγάρου και ο.. περίγυρος του ανδριάντα  Ανδρέα Μιαούλη «ξαναζούσαν» τον Απρίλιο του 1889 όταν στις 29 του μηνός η εφημερίδα  «Ρωμηός»  σατίριζε  τα τεκταινόμενα των αποκαλυπτηρίων:

«ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΑΙ Συριανοί, κλεινοί λουκουματζήδες/ με τα αποκαλυπτήρια σας έστριψαν οι βίδες/ και μοναχός μου έλεγα και πίστευα εδώ/ πως κανενός μισέ Μπουρλή το άγαλμα θα δω..» .

 ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΑΝ τούς ήσυχα καθήμενους- που απολάμβαναν τον καφέ τους υπαιθρίως – φωνάζοντας με τις εφημερίδες στο χέρι: «Ο Ρωμηόοοοος …Εφημερίδα ο Ρωμηός που γράφει ο Γεώργιος Σουρήηης» .

ΠΗΡΕ κάποια δευτερόλεπτα για να καταλάβουν οι περαστικοί τι κάνουν αυτά τα 10 παιδιά με την τραγιάσκα στο κεφάλι σκορπισμένα στα μαγαζιά πέριξ του δημαρχείου..

 ΆΝΟΙΓΑΝ το τετρασέλιδο, διάβαζαν και ρωτούσαν ο ένας τον άλλον.

ΑΛΛΑ οι προσωρινοί  «μικροί γαβριάδες»  με πολύ ενθουσιασμό για τη συμμετοχή τους στο δρώμενο (μου είπαν ότι τα κορίτσια της τάξης τους λίγο παραπέρα αντέδρασαν που δεν μπορούσαν κι αυτά να συμμετέχουν)  έπαιξαν το ρόλο τους υπεύθυνα,  καθοδηγούμενα από την δασκάλα τους- την οποία έχουμε θαυμάσει στην τέχνη της υποκριτικής μέσω του ΘΠΟΣ «Απόλλων» – Βέτα Αποστολίδου .

ΉΔΗ είχαν ταυτιστεί με τα παιδιά του 1860  τα οποία είχαν αποκτήσει το λογοτεχνικό χαρακτηρισμό «γαβριάδες», από τον μικρό ήρωα Γαβριά του Βίκτωρος Ουγκώ στο έργο του «Οι Άθλιοι».

ΞΕΡΕΤΕ, εκείνους τους  μικρούς φτωχοδιαβόλους που άλλοτε ως λούστροι, άλλοτε ως εφημεριδοπώλες και άλλοτε ως μικροπωλητές με την τάβλα να κρέμεται με ιμάντα από τον λαιμό τους, πουλούσαν κουλούρια.

ΤΑ χαμίνια των δρόμων που περιφέρονταν, αναζητώντας τρόπους να επιβιώσουν με δουλειές του «ποδαριού» οι οποίες απαιτούσαν γρηγοράδα, ευκινησία, πρόδηλη αθωότητα και δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί.

ΑΥΤΟΙ λοιπόν οι «μικροί γαβριάδες»  έφεραν αναστάτωση όχι μόνο στους θαμώνες του  Θέατρου Απόλλων αλλά και στη σκηνή του όπου εκτυλισσόταν η λογοτεχνική βραδιά η αφιερωμένη στα 100 χρόνια από το θάνατο του Γεωργίου Σουρή .

 ΓΕΜΙΣΕ το ιστορικό θέατρο- αυτό το οποίο είχε φιλοξενήσει το έργο του ποιητή μας «Χειραφέτησις» – με  το μακροβιότερο έμμετρο έντυπο στην ιστορία του ελληνικού Τύπου «ο Ρωμηός» ως «Εφημερίς που τη γράφει  ο Γεώργιος Σουρής».

ΚΑΙ ήταν μια ωραία βραδιά με τα παιδιά των ερασιτεχνικών θιάσων του νησιού να «εισβάλλουν» στη ζωή και το έργο του.

ΤΟΝ ηθοποιό Γιώργο Μιχαλάκη ως Σουρή , τον σκηνοθέτη της παράστασης Γιάννη Δεσύπρη ως έναν άλλον Σουρή , τον Θάνο Θραψιάδη ως συγγραφέα των κειμένων, τον Παναγιώτη Λίτσα με την σύγχρονη έμμετρη «Σουρσουρική» ποίησή του να κάνει το κοινό να γελάει λυτρωτικά, τον Μπάμπη Κουλούρα να μαγνητοσκοπεί την παράσταση, τον Γιώργο Πάχο  που επιμελήθηκε την εφημερίδα και εξέθεσε αυθεντικά φύλλα του «Ρωμηού» στην είσοδο του θεάτρου να παρακολουθεί σιωπηλά από ένα θεωρείο αλλά και μέλη των θιάσων που ενώ δεν έπαιζαν   παρευρίσκονταν εκεί.

ΕΚΕΙ. Στο ναό της Τέχνης που έστελνε ένα ταπεινό μήνυμα στον ποιητή του οποίου η μορφή έγινε τόσο γρήγορα αναγνωρίσιμη ώστε όταν το 1908 ανέβηκε σε ένα μπαλκόνι στην οδό Ερμού για να παρακολουθήσει τον Επιτάφιο -ήταν Μεγάλη Παρασκευή- δύο χωρικοί από το Μενίδι, στέκονταν κάτω από το μπαλκόνι και αντί να κοιτούν τον Επιτάφιο, έδειχναν ο ένας τον άλλον το μπαλκόνι και φώναζαν «Να ο Σουρής«.

ΕΙΝΑΙ εκείνος για τον οποίο ο Γρηγόριος Ξενόπουλος  είχε προβλέψει ότι «Η ποίησίς του θα δειχθεί μια ημέραν ανωτέρα της Γραμματικής και οι σοφοί του μέλλοντος, με πολύ ευρύτερον πνεύμα, θα διακρίνουν ασφαλώς ότι ο έξοχος σατιρικός είχε γλώσσαν εντελώς ιδικήν του, ότι έπαιξε ευθύμως με τους γλωσσικούς τύπους όλων των ελληνικών αιώνων και ότι, δια το αυτό κωμικό αποτέλεσμα εδανείζετο εναλλάξ από το αρχαίον βιβλίον, από την μεσαιωνικήν φυλλάδα ή από την σύγχρονον αγοράν».

Ο δήμαρχος  Νίκος Λειβαδάρας που από την πρώτη στιγμή στάθηκε αρωγός στο όλο εγχείρημα του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου και της εφημερίδας μας, παρακολούθησε με πολύ ενδιαφέρον την λογοτεχνική αυτή παράσταση μειδιώντας ακόμη και όταν τον σατίριζαν.

Η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Χριστίνα Λιγοψυχάκη  μεταχειριζόμενη καλά την ελληνική γλώσσα δεν παρέλειψε να τονίσει  την ιερή υποχρέωσή μας απέναντι στον Συριανό λόγιο που ως πνεύμα αγαθό, στέκεται  τώρα πάνω μας, πάντοτε ευλογημένος και πάντοτε ευλογών μ’ ένα χαμόγελο αυτοσαρκασμού, αινιγματικό και πολυσήμαντο.

ΤΗΝ αγάπη για τον Γεώργιο Σουρή την απέκτησα από τον αδελφό μου που λάτρευε την ποίηση .

ΑΥΤΗ την τάση της ρίμας των στίχων ο αδελφός μου την είχε αποκτήσει από τον Σμυρνιό παππού μου  όταν μικρό παιδί κρατώντας τον από το χέρι τον άκουγε να ανταλλάσσει στίχους με συμπατριώτη του που τον συναντούσε στο δρόμο. Έμμετρα, έλεγαν τα της καθημερινότητας.

ΜΕ τα χρόνια, όταν μπόρεσα, απέκτησα τα «Άπαντα Σουρή» με το μαύρο και χρυσό βιβλιόδετο εξώφυλλο.

 ΕΙΧΑ αποστηθίσει κάποια χαρακτηριστικά ποιήματά του που πάντα με κάνουν να γελώ με αυτόν τον χωρίς βλέψεις για την υστεροφημία του λογοτέχνη .

ΕΚΕΙΝΟΝ που υπήρξε ο μεγαλύτερος ποιητής του είδους τις τελευταίες εκατονταετίες παραμένοντας διαχρονικός.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι στο θέατρο δεν έγινε το «πατείς με πατώ σε», όπως περιμέναμε .

ΦΥΣΙΚΑ γέμισε αλλά δεν έγινε «του χαμού».

ΑΥΤΕΣ οι λογοτεχνικές εκδηλώσεις όπου οι ηθοποιοί διαβάζουν «αναλόγιο» – με μικρές σκηνές ανάμεσα- συγκεντρώνουν κοινό που δεν μοιάζει τυχαίο.

ΔΕΝ είναι ο κόσμος που πηγαίνει ή από περιέργεια ή να δει τη συμμετοχή κάποιου δικού του προσώπου, αλλά αυτός που θέλει να παρακολουθήσει  ειδικά την παράσταση.

ΒΕΒΑΙΑ τίθεται το ερώτημα: «Μπορεί  η λογοτεχνία απλά να γιορτάζεται; Δεν αρκεί μια ενημέρωση στο διαδίκτυο και τα like που παίρνει; Πρέπει δηλαδή  να πάρει  και την αίγλη της αυτοπρόσωπης συμμετοχής;»

ΦΑΙΝΕΤΑΙ τελικά ότι οι λογοτεχνικές βραδιές συγκεντρώνουν κοινό υποψιασμένο και ενημερωμένο για το θέμα γιατί έτσι εξηγείται ότι παντού οι χώροι του θεάτρου γέμισαν με πρόσωπα και μάτια που έλαμπαν και γελούσαν.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ συναντήσαμε δυσκολίες από κάποια Αθηναϊκά Μ.Μ.Ε όταν τα πληροφορήσαμε για την τιμή που κάνει η γενέτειρά του στον Γεώργιο Σουρή.

ΤΟΣΑ χρόνια στο χώρο της δημοσιογραφίας  ξέρω τι συμβαίνει ειδικά στα Μέσα της Αθήνας και στην τηλεόραση.

ΩΣΤΟΣΟ είναι αλήθεια ότι «πάγωσα» όταν συζητώντας με κάποια συνάδελφο Αθηναϊκού καναλιού εξηγώντας της τί κάνουμε ως τόπος, αυθόρμητα, μόλις κατάλαβε «την είδηση» μου απάντησε: «Α, δηλαδή στο νησί σου δεν έγινε κάποιος φόνος» !

ΈΤΣΙ φάνηκε εκ των υστέρων πόσο η ανθρωποφαγία έχει καταπιεί και τον πολιτισμό στις ειδήσεις.

ΜΙΑ φίλη δημοσιογράφος εν Αθήναις μου είπε ότι είναι περίεργη η φετινή σεζόν  και ούτε η ίδια δεν έχει βγάλει άκρη «δυστυχώς» αφού τις ζητούν να προβάλλουν  μόνο όσους παίζουν σε  τηλεοπτικές σειρές!

ΚΑΠΟΙΑ άλλη συνάδελφος όταν της εξηγούσα, με ρώτησε:  «Και ποιος ήταν ο Γεώργιος Σουρής;»

ΦΥΣΙΚΑ ο Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος  εξ αρχής ήταν κοντά μας με προβολή δεκάδων δημοσιογραφικών Μέσων.

ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ο αγαπημένος συμπατριώτης Αντώνης Πρέκας τόσο με την εφημερίδα «Παραπολιτικά» της οποίας είναι διευθυντής όσο και σε Ηλεκτρονικά Μέσα .

ΤΟ ΙΔΙΟ και η  «δική μας» Άντζυ Νομικού. Πάντα πρόθυμη στην προβολή της ιδιαιτέρας της πατρίδας.

ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ με επιμονή – και εδώ χρωστώ ένα ευχαριστώ στον συνάδελφο Θεοδόση Δανάμπαση για τη βοήθειά του- να γίνει γνωστός ο εορτασμός σε ολόκληρη την Ελλάδα μέσω της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» ως ένθετο το φύλλο του «Ρωμηού».

ΕΜΕΙΣ πάντως οι συμμετέχοντες μείναμε ευχαριστημένοι γιατί νοιώσαμε  ότι όταν η Τέχνη οδηγεί τις ψυχές σε θέαση και απόλαυση των πιο απλησίαστων μορφών του Ωραίου, αναφερόμενη σε ανθρώπους – σπορείς ιδεών- που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας και επηρέασαν  αποφασιστικά την εξέλιξή της, η ψυχή κινάει για τις μεγάλες τής ζωής παρακινδυνευμένες ενέργειες, έχοντας ανάγκη από ξεχωριστούς που έγιναν με τα χρόνια  μύθος.

ΚΑΙ αυτούς τους μύθους, αυτές τις αναφορές, μας τα δίνει η Τέχνη.

ΤΙΜΩΝΤΑΣ τον Γεώργιο Σουρή, τιμηθήκαμε  περισσότερο εμείς οι ίδιοι από την προσωπικότητα  και την ευπρέπειά του, ότι δηλαδή το να τον τιμούμε με την λογοτεχνική μας παράσταση ήταν  δική μας κυρίως τιμή.

ΓΙΑΤΙ στην προσωπικότητά του δεν τιμήσαμε μονάχα τον άνθρωπο που προτάθηκε 5 φορές για βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και τον υπερασπιστή των αδύναμων και αδικημένων, δεν τιμήσαμε μονάχα τον προφητικό του λόγο μέσω του οποίου προσπαθούσε να αφυπνίσει συνειδήσεις, αυτόν τον εξαιρετικό Αριστοφανικό ποιητή,  αλλά τιμήσαμε και τον τίμιο άνθρωπο, που στη ζωή του δεν θέλησε να βολευτεί  με συμβατικές και αντιδημοκρατικές πεποιθήσεις αλλά έμεινε αμετακίνητος στις ιδέες και στις αρχές του, δίνοντας έτσι σε παγκόσμιο επίπεδο ένα μάθημα ήθους και αξιοπρέπειας.

ΈΤΣΙ, στα 100 χρόνια από το θάνατό του, μας δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσουμε οι Συριανοί  την ανυπόκριτη αγάπη μας για εκείνον, ως αντίσταση στην ισοπεδωτική εποχή μας που τείνει να ξεχνάει τα πάντα και να αποδείξουμε ότι στο βωμό του σήμερα δεν θυσιάζονται τα παρελθόντα και τα μέλλοντα.

Η Πρόεδρος και μέλη του Λυκείου Ελληνίδων Σύρου