Το Σαράντα

ΤΟ  ΣΑΡΑΝΤΑ

Γεωργίου Π. Σαρλή

Η 28η Οκτωβρίου για εμάς τους Έλληνες είναι εορτή εθνική, ως επέτειος ηρωικής άμυνας ενός λαού ελεύθερου ενάντια στη βαρβαρότητα, αλλά και θρησκευτική όπου εορτάζεται η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου.

Παρακάμπτοντας τα ηρωικά γεγονότα και τα θαύματα της Μεγαλόχαρης που έζησε ο ελληνικός στρατός, επιθυμώ να επισημάνω βασικά χαρακτηριστικά των ηρωικών εκείνων πράξεων, που συνέστησαν παραδείγματα προς μίμηση και αξίως υμνήθηκαν, τόσο χρήσιμων και στην εποχή μας.

Πληθώρα αναφορών υπάρχουν για τα γεγονότα του ελληνικού αμυντικού πολέμου 1940-41 στα βορειοηπειρωτικά βουνά. Ακόμη μία, αποτελεί και η παρούσα για αυτήν την Εποποιία που θεωρείται βαρυσήμαντη και φωτεινό ορόσημο της Ιστορίας μας. Και ας αποτελέσει μάλιστα αυτή, στην εφετινή επέτειο, τον  προσωπικό φόρο τιμής προς εκείνους που αγωνίστηκαν και έπεσαν ηρωικά στα πεδία των μαχών για της Πατρίδας μας την ελευθερία.

Πρωτίστως η 28η Οκτωβρίου υπήρξε έκκληση θυσίας, όπου οι απ’  άκρη σ’ άκρη Έλληνες καλούνταν, εμπλεκόμενοι σε πόλεμο, να θυσιάσουν γαλήνη, εργασία, οικογένεια και προσωπικές απολαβές.

Έτσι, αυθορμήτως σύσσωμος ο ελληνικός λαός δέχθηκε να θυσιασθεί προκειμένου το Έθνος να πράξει το χρέος του. Ένα χρέος που θα παρείχε στις επόμενες γενιές την ελευθερία, η νικηφόρα επίτευξή του θα συνετάραζε τον τότε κόσμο και θα αναπτέρωνε την ελπίδα και το θάρρος των λαών που πολεμούσαν τους κάθε μορφής εισβολείς τους.

Δια τούτο, οι κάθε στιγμής Έλληνες πρέπει να είναι γνώστες της πραγματικής ιστορίας του Σαράντα, ώστε να εμπνέονται από το αγωνιστικό φρόνημα των προγόνων τους, να παραδειγματίζονται από την αδούλωτη ψυχή τους και να τιμούν τους ήρωες και μάρτυρες του πολέμου αυτού ως υπάρξεις αυτοθυσίας και προσφοράς που υπεράσπισαν τα αγαθά της ειρήνης.

Την ειρήνη, που με παντοίους τρόπους και πάθος θα πρέπει να επιδιώκεται από τους ανθρώπους και ιδιαίτερα από τον λαό μας, την κρίσιμη αυτή για την χώρα μας εποχή.

Όμως, εκτός της αυτοθυσιαστικής διαθέσεως, την Εποποιία διέκρινε η ένωση και το σύμψυχο των Ελλήνων. Το Σαράντα διασπάστηκε ο ατομικισμός και πρυτάνευσε η εθνική ενότητα. Οι στρατευμένοι, ως ολότητα, αναχωρούν με ενθουσιασμό και μάχονται νικηφόρα στο μέτωπο, ενώ ο άμαχος πληθυσμός τους προσφέρει τις υπηρεσίες του με πρωτοπόρες τις Βορειοηπειρώτισσες.

Τοιουτοτρόπως, αδιασπάστως ενωμένα μέτωπο και μετόπισθεν, έδωσαν το παρόν στην πρόσκληση της Ιστορίας και απετέλεσαν ένα σύνολο πίστεως και αφοσιώσεως στην Πατρίδα.

Σήμερα ωστόσο, ικανός αριθμός των βυθιζομένων ολοένα στο τέλμα της ατομικότητας Ελλήνων, πιστεύει ότι ελάχιστοι εξ αυτών θα ήταν διατεθειμένοι να ανταποκριθούν σε μία παρεμφερή μελλοντική έκκληση. Σπάνια θα θυσίαζαν τα κεκτημένα τους για το γενικό καλό. Δύσκολα θα απέβαλαν τον διχάζοντα το Έθνος ατομικισμό τους για την ανεξαρτησία της Πατρίδας.

Όμως προσωπικά αρνούμαι να αποδεχθώ τις παραπάνω απόψεις. Συνυπάρχοντας επί χρόνια με νεολαία έχω την πεποίθηση, ότι σε μία παρόμοια έκκληση του Έθνους, θα αφυπνιστεί του Έλληνα η θυσιαστική και αγωνιστική του φύση και παραμερίζοντας τα προσωπικά του συμφέροντα, θα αποδυθεί στον αγώνα για την προστασία και την ειρήνη της Πατρίδας μας, που τελικώς αποτελούν φορείς προόδου και πνευματικής ανατάσεως.

Τέλος, για την αντιμετώπιση των πανταχόθεν προερχομένων και προ των πυλών ευρισκομένων σημερινών κρισίμων συγχύσεων, τίθεται το ερώτημα: Μήπως θα πρέπει να θέσουμε ως βάση της ζωής μας και του Έθνους μας τα διδάγματα του Σαράντα;

Άμποτε, γενέσθαι.