Πόθεν το τέλειον

Πόθεν το τέλειον

Από το Νίκο Σαλίβερο (Σάλος)

—–

Είθισται στις πράξεις ,να λέμε κάτι «τέλειον»

είτε δίνουν ακέραιο είτε τελεύουν σ’ αθλιον.

Η  λέξης ετυμολογικά από το «τέλος» βγαίνει

που πίσω του ταξίδι στο  άγνωστο πηγαίνει.

—-

Στο βάθος όμως της ψυχής υπάρχει η αλήθεια,

κι’ οι αίσθησες ένα κλουβί, σ’ επίτηκτη συνήθεια.

Κι’ αν σ’ όλους είναι γνωστό το «τέλος» τι σημαίνει

κανείς δεν τ’ αποδέχεται, γιατί η ζωή γλυκαίνει.

—-

Αφ’ ότου ο νούς  τ’ ανθρώπου την κρίση κάνει κτήμα

τρέχει και σπουδάζει, το μέλλον να προφτάσει.

Της επιστήμης τους καρπούς ολίγοι κάνουν κτήμα

και ρίχνουν τη κακομοιριά στης ήρας το βουστάσι

—-

Ζει το παρόν, που  γίνεται του χθες σπασμένη σκέψη

και παραβλέπει  τ’ αύριο, του χθές που είναι φάση.

Στη φύση του μαχητικά αρνείται, να επιστρέψει,

και στην ρευστή ευδαιμονία μόνιμη κάνει στάση

—-

Ψάχνει και γαλαξία ,καταφύγιο,ζωή να συνεχίσει,

γιατί γνωρίζει ο Ηλιος, τη γή μελλοντικά θα κάψει.

Ομως ξεχνάει ότι, η Τύχη-Αθηνά, είναι που δίνει λύση,

Δευκαλίωνες θα σώσει και τους λοιπούς θα θάψει.

—-

Όμως φύση και θάνατος  είν’ τ’ απολύτως τέλεια.

μα  έχουνε γενετικώς  χρόνου διαφορά.

Ο θάνατος σβήνει τη ζωή δίχως επαναφορά

κι’η φύση μεταλλάσσεται μέχρι κόσμου την συντέλεια.

—-

Θαρρώ τα ’ανθρώπου η ζωή, του νου είναι ψευδαίσθηση

και τρέφεται με γρίφους παραμυθιών ευρέως.

Τον σύμπαν του ανήκει από αισθημάτων  μέθυση

και λησμονεί στο παρελθόν δεν ήταν αναγκαίος.

—-

Κι’ αν θεωρείται ο άνθρωπος

Το τέλειον στης φύσης τη μετάλλαξη

την ξεπερνά ο θάνατος ,

ίδια αφού θάχει μοίρα, στη κατάληξη.