Αείζωος Στάχτη..

Αείζωος Στάχτη..

από το Νικόλα Σαλίβερο (Σάλος)

==== 

Αντίθετες είναι οι ροπές που κυβερνούν την  κτίση,

σ’ αυτές ακούει όλη η γη και γύρω της η φύση.

Άνιση η ζωή φυτών, σ’ όλους χτυπά τους τόπους

άνισα είν’ και τα μυαλά , σε ζώα και ανθρώπους.

—-

Ο άνθρωπος σαν στάθηκε όρθιος  στα ποδάρια

και στο μυαλό του άναψαν της «λογικής» φανάρια,

σε κοινωνίες ένωσε μονάχους  και ζευγάρια,

ν’ αμύνονται για τη ζωή, στα λαίμαργα λιοντάρια.

—-

Της κτίσης δεν απέφυγε τους άρρηκτους κανόνες,

γιατί ο νους σταμάτησε σε άλυτες κορδέλες.

Τις κοινωνίες μάντρωσε σ’ αγρίων τους λιμένες,

το φόβο του, μετακινεί σ’ αμνών παχιές  αγέλες.

—-

Ο άνθρωπος πορεύεται πάνω σε ζούγκλας χνάρια

και στο μυαλό έχει σβηστά του δίκιου τα λυχνάρια.

Οι κοινωνίες μένουνε γυμνές ωσάν τομάρια,

κι’ είναι η στάχτη τους  σπορά για Λιονταριών μανάρια.

Είναι η στάχτη αείζωος στο χώμα που φωλιάζει,

ξαπόσταση εκεί μετρά κι’ Ανοιξη  απέ χαράζει.

                                            =======

Ανεξάρτητα Τετράστιχα:-

 

Πολλά στη γη θηλαστικά, ζήσαν και ζουν, τα γένη

μα το ανθρώπινο ρουφά, ό,τι  αυτή υφαίνει .

Πάνω στη γη που έλαχε ,  ξέχνα δεν του ανήκει,

στο γένος είναι πρόσφυγας το σκότος καταδίκη.

                       =======

 Μεσ’ το μυαλό και την καρδιά , σάν πέφτουν οι αμπάρες,

βαριές μοιάζουν κι’ αβάσταχτες «τσιγγάνικες κατάρες».

Μύριες συγνώμες, κάτισχνες το δίκιο ν‘ αποδώσουν,

αγάπης έργα μοναχά , ζωές πικρές θα σώσουν.