Δε βρίσκω λόγια

Δε βρίσκω λόγια

Στην Ευφροσύνη

Από τον Δημήτρη Βόικο

Πάει πολύς καιρός που έχω να σου γράψω,

τόσος πολύς που δε θυμάμαι πια.

Δεν έχω χρώματα τα λόγια μου να βάψω

κι ούτε μια βάρκα με κουπιά,

που θα σε πάρει σε ταξίδια και πορείες,

δε βρίσκω λόγια να σου γράψω, ιστορίες.

Απ’ τη ζωή μου στα καράβια μόνο λίγο,

πως …ακανόνιστος είν’ ο ρυθμός.

Μήτε διέξοδος υπάρχει για να φύγω

και δεν υπάρχει τελειωμός.

Σε τεντωμένη ζω χορδή παλιάς κιθάρας

κι είναι τα λόγια μιας ανείπωτης λαχτάρας.

Σ’ ένα λυκόφως οι αισθήσεις μου αντάμα

με το περίγραμμά τους να κυλά,

με αντιθέσεις σμίγουν, γίνονται ‘να κράμα

και σπάνε όλες σιωπηλά,

σε κύματα βουνά, σπαρμένα δέκα μπόγια,

πώς να σου γράψω, πίστεψέ με, τόσο λόγια.

Εδώ …που διασχίζω ερημιά και πλήξη

τη μοναξιά σε γκρίζο δειλινό,

τη μούχλα, τη σαπίλα που χω διανοίξει

κι αντιπαλεύω στο κενό,

να πάρω, ίσως, απ’ τον ήλιο μιαν αχτίνα,

μα, να…, τα λόγια μου, σκουριά και λαμαρίνα!