Δεν ξέρω

Δεν ξέρω

Από τον Δημήτρη Βόϊκο

Δεν ξέρω γω από την τέχνη των γραμμάτων,

θαλασσοπούλι που το δέρνει καταχνιά είμαι,

κι έχω ανοίξει φόρτσα φλόκους και πανιά

και πάνω βρίσκομαι, στην κόψη των κυμάτων.

Έχω τη γέφυρα στην Όστρια ξωκλήσι,

την τσιμινιέρα χρυσαφί καμπαναριό,

τα κρένια του Γαρμπή σφυρήλατο βαριό,

που σαν καλόγηρος κινά να το χτυπήσει.

Έχω τους λέβητες του Λίβα αργαστήρι

και την προπέλα του Λεβάντε αργαλειό,

κεντίδια γνέθει μ’ ασπρογάλαζο γιαλό

καθώς προσμένω τον Μαΐστρο μουσαφίρη.

Της Τραμουντάνας για πυξίδα το αστέρι,

την αέναη του Πουέντε μηχανή

και μ’ οδηγεί γλυκά του Γραίγου η φωνή,

στα βαθυγάλανα της θάλασσας τα μέρη.

Δεν ξέρω γω από την τέχνη των γραμμάτων…,

έχω τον Ζέφυρο λιμάνι λησμονιάς,

σαν με ποντίζει ο Σορόκος ο φονιάς

και με τραβά στα βάθη μέσα των κυμάτων…!