Δημήτρης Πολύτιμος

Δημήτρης Πολύτιμος

Eνας ροκάς από τη Σύρο

από τον κ. Δημήτριο Σουλιώτη

Ο Δημήτρης Πολύτιμος

     Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε την Ιστορία σε δύο μέρη: Τη μακροϊστορία, που περιγράφει ιστορικά γεγονότα στα οποία συμμετέχουν σύνολα ανθρώπων – κοινωνικών τάξεων σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία – και την μικροϊστορία, η οποία περιγράφει τις ζωές μεμονωμένων ανθρώπων, με φόντο βεβαίως την εποχή που έζησαν. Και δεν έχει σημασία αν η μικροϊστορία αφορά αυτοκράτορες, ηγέτες, στρατηγούς και γενικά ισχυρούς, γιατί ακόμη και η ζωή του πιο ταπεινού ανθρώπου έχει τη δική της Ιστορία… Πάνω σε μια τέτοια ζωή έπεσα κι εγώ διαβάζοντας τη συνέντευξη ενός συμπατριώτη μας από τη Σύρο, του ροκά Δημήτρη Πολύτιμου. Και αυτή η ζωή μου έδωσε το ερέθισμα να γράψω το παρόν κείμενο…

     Ο Δημήτρης Πολύτιμος γεννήθηκε το 1933 στη Σύρο, το νησί με τη σπουδαία μουσική παράδοση. Μεγάλωσε στο περιβάλλον μιας οικογένειας με μουσική παιδεία. Ο πατέρας του έπαιζε πιάνο και η μητέρα του βιολί. Κάθε Κυριακή, όπως εξομολογείται ενώ θέλαμε με την αδελφή μου να βγούμε έξω και να παίξουμε με τους φίλους μας, οι γονείς μας με το ζόρι μας κρατούσαν στο σπίτι και έδιναν ρεσιτάλ κλασσικής μουσικής. Αργότερα ήρθε σε επαφή με τη τζαζ, που για πρώτη φορά άκουσε στη ΧΑΝ, όπου ήταν διευθυντής ο πατέρας του. Ακόμη θυμάται με νοσταλγία το «Take the A train» του Ντιουκ Έλινγκτον… Όταν αργότερα έμπλεξε με το ροκ είχε να αντιμετωπίσει τα στερεότυπα εκείνης της εποχής ότι οι ροκάδες είναι αλήτες… Κάτι σαν το ρεμπέτικο του Μάρκου, πριν το φέρει στα σαλόνια ο Χατζηδάκης… Σε πλήρη αντίθεση με το αρνητικό στερεότυπο του ροκά ο Πολύτιμος είχε βαθιά μουσική παιδεία, που του έδινε τη δυνατότητα να κάνει διαλέξεις στην Εταιρία Νέων Ελλήνων Επιστημόνων, ακόμη και για τον Βάγκνερ… Την ίδια εποχή μαζί του ένας άλλος παρεξηγημένος ροκάς ο Δημήτρης Πουλικάκος μιλούσε για τον υπερρεαλισμό…

     Ο Πολύτιμος ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι από την Πλάκα, όπου στο κέντρο «Κουκουβάγια», που το είχε κάποιος Γάλλος, έπαιζε τζαζ (πιάνο), μαζί με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Ταυτόχρονα έγραφε κριτική για τον κινηματογράφο σε μια αθλητική εφημερίδα. Αργότερα το 1965 εντάχθηκε στο ροκ συγκρότημα MGC (Modern Greek Combo), που είχε …βαφτίσει ο γνωστός ηθοποιός Ντίνος Ηλιόπουλος. Το συγκρότημα τον Απρίλιο του 1967, λίγες ημέρες πριν τη Χούντα, έπαιξε support στους Rolling Stones Το ροκ γρήγορα απέκτησε πολλούς οπαδούς και οι MGC εκτός από το μαγαζί στην Αθήνα, κοντά στο Στάδιο, έκαναν περιοδείες σε όλη την Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη μάλιστα έπαιξαν με τους Olympians… To 1969 το συγκρότημα διαλύθηκε και ο Πολύτιμος έφυγε για το Παρίσι. Εκεί συνάντησε τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και μάλιστα έκανε τα φωνητικά στον τελευταίο δίσκο (666) των Aphrodite’s Child. Στο Παρίσι έμεινε μέχρι το 1974 και κατά περιόδους ταξίδευε σε πολλές περιοχές του κόσμου. Είχε πάει και στο Πακιστάν, ως απεσταλμένος ενός γαλλικού περιοδικού προκειμένου να γράψει για τις τοπικές μουσικές, όπου και κινδύνεψε η ζωή του από τα πυρά των αντιμαχόμενων παρατάξεων… Όταν γύρισε στην Αθήνα μετά την πτώση της Χούντας έπαιξε στο συγκρότημα «Socrates» και συνεργάστηκε με τον Παύλο Σιδηρόπουλο σε δίσκους και συναυλίες του. Μάλιστα, όπως αναφέρει, όταν άκουσε την κόρη του να τραγουδά στην εφηβεία της ένα τραγούδι του Σιδηρόπουλου και της είπε ότι παίζει στο δίσκο που περιλαμβάνει αυτό το τραγούδι, εκείνη …έπαθε την πλάκα της…

     Προς το τέλος της συνέντευξης ο δημοσιογράφος ρώτησε τον Δημήτρη Πολύτιμο πως βλέπει το σήμερα, σε συνάρτηση με τις εμπειρίες του. Μεταφέρω αυτούσια την απάντηση: Πολλά συνέβησαν στη ζωή μου, γιατί έχω μεγαλώσει κιόλας. Ζούμε εποχές που λέω καμιά φορά με μεγάλους ηλικιακά φίλους, ότι είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε σε μια ηλικία που θα πεθάνουμε και δεν θα υποφέρουμε από τα γεγονότα που συμβαίνουν παγκοσμίως (αλλαγή κλίματος, τεράστιες ανισότητες, κ.τ.λ.). Τρομερά πράγματα συμβαίνουν… Πεθαίνοντας – εμείς εννοώ οι μεγαλύτεροι – θα γλιτώσουμε από αυτά…

     Τελειώνοντας το κείμενο σκέφθηκα: Τι αξία έχουν οι ζωές των άλλων; Οι βιογραφίες, τα αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα, οι συνεντεύξεις, οι προσωπικές αφηγήσεις έχουν άραγε κάποια αξία; Προσφέρουν κάτι στην ατομική μας αυτογνωσία; Μας κάνουν καλύτερους, μέσω της αλληλοπεριχώρησης; Αν δεις τη ζωή των άλλων όπως τη βλέπουν τα περιοδικά μόδας και τα μεσημεριάτικα στα κανάλια, δηλαδή αν μείνεις μόνο στο κουτσομπολίστικο επίπεδο, τότε σίγουρα δεν ωφελείσαι σε τίποτα, ίσως να γίνεσαι και χειρότερος… Αν όμως έχεις το χρόνο και τη βούληση να εμβαθύνεις σ’ ένα βαθύτερο πνευματικό και κυρίως ψυχικό επίπεδο, τότε σίγουρα οι ζωές των άλλων έχουν να σου πουν πολλά… Έχουν να πουν πολλά για σένα τον ίδιο στο πεδίο της νοσταλγίας, της εμπειρίας, του πνεύματος, των συναισθημάτων… Και τότε η ζωή του Δημήτρη Πολύτιμου μέσα από την αναπόληση της εποχής που έζησε, ίσως να σου πουν κάτι…

                                                                 Δημήτριος Γ. Σουλιώτης

                                                                     10 Μαρτίου 2021