Δημήτρης Βικέλας – Πέτρος Λινάρδος

Δημήτρης Βικέλας – Πέτρος Λινάρδος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΙΚΕΛΑΣ, ΠΕΤΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ

Κείμενο, φωτογραφίες  Χρήστου Θανόπουλου

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Επισκοπείου οργάνωσε την 28η Αυγούστου 2022, πολιτιστική βραδιά στο προαύλιο της Ενοριακής Αίθουσας Παναγίας Επισκοπιανής, με ομιλήτριες την αρχαιολόγο κ. Μαρία Ρώτα και θέμα: «Η ζωή και το έργο του Δημητρίου Βικέλα» και τη δημοσιογράφο και εκδότρια της εφημερίδας «Λόγος των Κυκλάδων» κ. Λίτσα Χαραλάμπους και θέμα: «Ο Βικελιστής – Μικρασιάτης Πέτρος Λινάρδος».

Ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Επισκοπείου κ. Δημήτρης Γρυπάρης προλόγισε τις ομιλήτριες. Η κ. Μ. Ρώτα, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Συριανού Δημητρίου Βικέλα, ιστορικού, λογοτέχνη, επιχειρηματία, πολιτικού, ο οποίος συμμετείχε στο Διεθνές Αθλητικό Συνέδριο των Παρισίων (1894), όπου συζητήθηκε η ιδέα του βαρόνου Πιέρ ντε Κουμπερντέν για την αναβίωση των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων, στη σύγχρονη εποχή. Σε αυτό το συνέδριο ιδρύθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, της οποίας εκλέχθηκε ο Βικέλας πρώτος πρόεδρος (1894–1896) και πέτυχε οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες να διεξαχθούν στην Αθήνα το 1896. Ο Πιέρ ντε Κουμπερντέν είπε για το Βικέλα: «Ήταν μια από τις ευγενέστερες, καθαρές μορφές του Ελληνισμού, ενσάρκωνε αυτόν τον ίδιο τον Ελληνισμό».

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε η κ. Λίτσα Χαραλάμπους, η οποία μίλησε με ενθουσιασμό για το δημοσιογράφο και άνθρωπο του πνεύματος, Μικρασιάτη και θαυμαστή του Βικέλα και της Σύρου, Πέτρο Λινάρδο, ο οποίος απεβίωσε τον Μάρτιο 2022. Μετά το τέλος των ομιλιών, τον λόγο έλαβε ο γιός του Πέτρου Λινάρδου, Νίκος, γνωστός παλιός παίκτης της Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ, σκιαγραφώντας αδρά τη φυσιογνωμία του πατέρα του, ο οποίος ήταν μετριόφρων, ανιδιοτελής, στήριξε πάση δυνάμει τη δημοσιογραφία και τον Πανιώνιο Γ.Σ. Έλεγε: «Ο Αθλητισμός είναι ευλογία Θεού, αρκεί να μην αφαιρεθεί το θήτα». Η υπέροχη βραδιά έκλεισε με μουσικό πρόγραμμα από παραδοσιακό συγκρότημα και κεράσματα.

Ακολουθεί η πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της κ. Λίτσας Χαραλάμπους που είχε την ευγενή καλοσύνη να  παραχωρήσει για το περιοδικό μας.

Ο Βικελιστής Μικρασιάτης Πέτρος Λινάρδος

Ομιλία της κ. Λίτσας Χαραλάμπους

Πώς να το πούμε; Πάρα πολλοί Έλληνες έχουν μια δυνατή δεύτερη ταυτότητα:
Αυτή του Μικρασιάτη.

Γιατί για αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει Μικρασιάτης, από την πρώτη στιγμή θέλοντας να χαρακτηρίσουν τον Πέτρο Λινάρδο θα έλεγαν : Να ένας γνήσιος απόγονος της Ιωνίας Γης.

Και θα ήταν εύστοχος ο χαρακτηρισμός αν σκεφτεί κανείς ότι ο Πέτρος Λινάρδος γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1925 στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού Σταδίου, όπου διέμενε η προσφυγική οικογένεια της μητέρας του μετά την καταστροφή της Σμύρνης.  Αλλά και για ένα ακόμη σημαντικό λόγο. Δεν έπαυε στιγμή να δηλώνει τέτοια παρουσία με τον χαρακτήρα του.

Ιχνηλάτης της αλήθειας και της έρευνας, προικισμένος με τα πνευματικά και ψυχικά προτερήματα των Μικρασιατών και με μόνο εφόδιο τη φιλομάθεια  και το ταλέντο του, έμελλε να γράψει χρυσές σελίδες στη λαμπρή ιστορία της δημοσιογραφίας, της συγγραφής και του αθλητισμού.

Και αν αναρωτιέστε κυρίες και κύριοι γιατί αυτή η σκιαγράφηση της ζωής και του έργου του Πέτρου Λινάρδου ξεκινά από μέρους μου με τις μικρασιατικές ρίζες του είναι γιατί όταν ο Δημήτρης Γρυπάρης Μικρασιάτης κι αυτός,  μου ζήτησε να μιλήσω για τον σπουδαίο αυτό έλληνα ένιωσα διπλή περηφάνια ως Μικρασιάτισσα.

Ξέρω ότι κι εκείνος ήταν πολύ περήφανος για την καταγωγή του και το επεσήμαινε δοθείσης ευκαιρίας.  Όταν τον ρωτούσαν τι σημαίνει για εκείνον η Σμύρνη,  απαντούσε «Αξέχαστη ρίζα».  Έτσι τον ονόμασαν πρωτομάστορα του αθλητισμού της Μικράς Ασίας και της προσφυγικής αναγέννησης του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου Σμύρνης.

 Βλέπετε δεν είναι τυχαίο που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο στα 97 του στο έτος μνήμης για τα 100 χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Γιατί η μύηση στην κοφτερή και πύρινη  αιχμή των γεγονότων της Ιστορίας είναι μυσταγωγική. Αποθνήσκεις και ξαναζωντανεύεις στη Μικρασία.. Αισθάνεσαι Έλληνας εν ετέρα μορφή. Κάθε μνήμη του χώρου αυτού και μια έντονη ανεκπλήρωτη επιθυμία. Απόγονοι Μικρασιατών προσφύγων, διατηρούμε τη μνήμη και συνεχίζουμε βγάζοντας από τα σεντούκια των σπιτιών μας  ιερά κειμήλια των προγόνων μας. Η Μικρά Ασία, η… «πατρίδα των αιμάτων και των δραμάτων», όπως την χαρακτήρισε ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς, το χώμα, το οποίο πολλοί ορέχτηκαν, πολλοί τραγούδησαν και πολλοί έκλαψαν ακούγοντας την ιστορία της, έχει δώσει στην Ελλάδα νέα πνοή  «πατώντας» σε μεγάλες σταθερές αξίες.

Η βίαιη απομάκρυνση από τη γενέτειρα γη του ελληνικού στοιχείου, που ξεκίνησε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’20 και κορυφώθηκε με την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής και το απερίγραπτο δράμα της προσφυγιάς ενάμισι εκατομμυρίου Ελλήνων, έφερε τη δημογραφική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ανάκαμψη του ελληνικού κράτους που ήρθε ως αποτέλεσμα της πολύπλευρης κουλτούρας, του φιλοπρόοδου πνεύματος και της ακάματης εργατικότητας των επαναπατρισθέντων προσφύγων αλλά και των απογόνων τους. Ένας τέτοιος λοιπόν απόγονος υπήρξε και ο Πέτρος Λινάρδος.

Πιάνοντας να τυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας του «πατριάρχη» της αθλητικής δημοσιογραφίας από την αρχή, το νήμα του, σαν μίτος της Αριάδνης, μας παίρνει από την Αθήνα του 1925  και μας φέρνει στις 19 Μαρτίου 2022, διαβαίνοντας μέσα από τα διάφορα στάδια  εξέλιξης της ζωής του.

Ήδη από τα μαθητικά του χρόνια στη Νέα Σμύρνη είχε εκδηλώσει την έφεσή του στο γράψιμο, αναλαμβάνοντας μάλιστα  αρχισυντάκτης στη «Μαθητική Πέννα», την εφημερίδα των μαθητών της Ευαγγελικής Σχολής Νέας Σμύρνης την οποία πάντα ανέφερε με νοσταλγία για την «εφημεριδούλα του «Μαθητική Πένα», που γραφόταν στην Κατοχή».

Συνέχισε στα περιοδικά «Ξεκίνημα της Νιότης», «Ελλάδα» και «Ελληνική Δημιουργία» γράφοντας δοκίμια και νεανικά διηγήματα.
Επαγγελματικά ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία το 1950.

Και με τι δεν ασχολήθηκε!

Με ναυτιλία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, φιλοτελισμό και κριτική κινηματογράφου.  Αλλά ο έρωτάς του ήταν η αθλητική δημοσιογραφία και η ιστορία του αθλητισμού όπου συνέγραψε  πολλά βιβλία.

Εργάστηκε με όλα τα έντυπα του συγκροτήματος Λαμπράκη:  Τα Νέα, Ο Ταχυδρόμος, Οικονομικός Ταχυδρόμος, Ομάδα, Εποχές, Βήμα της Κυριακής και  Βήμα, στο οποίο έγραφε -παρά το προχωρημένο της ηλικίας του- πάνω από 70 χρόνια με ιδιαίτερη φροντίδα και σωστή τοποθέτηση  των γραπτών του κειμένων.

 Ο Πέτρος Λινάρδος λάτρεψε το νησί μας. Αυτό που μου έχει μείνει είναι οι συχνές αναφορές του στο ρηθέν από ένα σπουδαίο στοχαστή, τον Σαίρεν Κίρκεγκωρ ότι «τη ζωή τη βιώνουμε κοιτάζοντας προς τα εμπρός, αλλά την κατανοούμε βλέποντας πίσω».

Εκεί ίσως κρύβεται και η απόφασή του να αφιερωθεί στην έρευνα και τις ρίζες του Ελληνικού αθλητισμού.

Το 1952 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου.

Διετέλεσε πρόεδρός του από το 1976 μέχρι το 1992 και αργότερα ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρος.  Το όνομά του φέρει «τιμής ένεκεν» η αίθουσα Τύπου του Πανιωνίου.

Λάτρεψε τη δημοσιογραφία, τον αθλητισμό, την ιστορία και δεν μπορούσε αυτά τα τρία να τα ξεχωρίσει. Γιατί έλεγε ότι πάντα ήθελε να γίνει «Δημοσιογράφος που συγγράφει, γιατί αγαπά την Ιστορία γιατί αγαπά όποιον έχει όραμα».

Είχε πάρει μέρος σε πολλά διεθνή και ελληνικά συνέδρια και είχε διδάξει σε σεμινάρια της ΕΣΗΕΑ, της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου, της Κυπριακής Ολυμπιακής Επιτροπής κλπ.

Το βιβλίο του για τον Δημήτριο Βικέλα τιμήθηκε με το «Ολυμπιακό Τρόπαιο 96» από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή που αναφερόταν στις κορυφαίες στιγμές της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, με την Ελλάδα πρώτη το 1896 να τους υποδέχεται, χάρη στις προσπάθειες και το πείσμα του Βικέλα, αλλά και τη στήριξη του βαρόνου Πιερ ντε Κουμπερτέν.

Επίσης, τιμήθηκε από τον ΣΕΓΑΣ, την Εστία Ν. Σμύρνης, την Ένωση Σμυρναίων, τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου και πολλούς άλλους φορείς.

Με τη Σύρο δέθηκε με αφορμή τον φωτισμένο Συριανό λόγιο Δημήτριο Βικέλα (1835 – 1908) για τον οποίο τόσο ενδελεχώς και εύστοχα μας μίλησε η κ. Ρώτα.

Έγραψε, για εκείνον: «Δημήτριος Βικέλας, από το όραμα στην πράξη (1996)»  «Ο άλλος Βικέλας (2008)». Και τα  Δοκίμια : «Ο Βικέλας και οι Ολυμπιακοί αγώνες (2004)»  «Ο Σαιξπηρικός Βικέλας (2007)».  «Ο  εκκλησιαστικός Βικέλας (2008)».

Γίνεται αντιληπτό επομένως ότι ο Πέτρος Λινάρδος είναι ο άνθρωπος που έσκυψε, όσο κανένας άλλος, στη πολυδιάστατη  και πολυσχιδή ζωή του πατριώτη μας Δημητρίου Βικέλα.

Δικαιολογημένα χαρακτηρίστηκε «Βικελιστής».

Το 2008  με αφορμή τα 100 χρόνια από τον Θάνατο του Δημητρίου Βικέλα επισκέφτηκε το νησί μας.

Θέλησε να έλθει σε επικοινωνία  με τον τότε δήμαρχο Ερμούπολης Γιάννη Δεκαβάλλα  με αποτέλεσμα- όσοι ήταν υπεύθυνοι για τα έργα του Δημητρίου Βικέλα – να έλθουν στη Σύρο.

Σε μια αξέχαστη τελετή  στο Πνευματικό  Κέντρο του Δήμου Ερμούπολης και μετά την παρουσίαση του βιβλίου του «Ο άλλος Βικέλας- το οδοιπορικό μιας ζωής» το οποίο εξέδωσε ο Δήμος Ερμούπολης, ο κ. Δεκαβάλλας βράβευσε τον Πέτρο Λινάρδο.

Εκείνον όμως τον εντυπωσίασαν οι μικροί ξεναγοί της εποχής – έμπνευση της κ. Μαρίας Ρώτα.

Ξενάγησαν τους φιλοξενούμενους  και φυσικά τους έδειξαν το σπίτι του Βικέλα και το σχολείο που ήταν μαθητής. Γεγονός που ο ίδιος σχολίασε  αργότερα σε άρθρο του στο πανελλήνιας εμβέλειας περιοδικό «Ναυτική Ελλάς» με τίτλο «Ο Δημήτριος Βικέλας ζει στην Ερμούπολη» όπου ανέλυε όλα εκείνα που διαδραματίζονταν στην γενέτειρά του και είχαν σαν επίκεντρο την αθανασία του ονόματος του Βικέλα.

Θεωρούσε  πως στην Ερμούπολη, μία από τις διαχρονικές εστίες του Ελληνισμού, ο Βικέλας ζει χάρη σε φωτισμένους συμπατριώτες του που ποτέ δεν ξέχασαν την πνευματικο – κοινωνική ακτινοβολία του.

 Γι’ αυτό αναφέρθηκε με ενθουσιασμό στην κ. Ρώτα και όσους συνέβαλλαν στο να δημιουργηθούν τα  «Βικελάκια».

Ακόμα έκανε αναφορά και σε άλλους τομείς που αναδεικνύουν μέχρι σήμερα στο νησί την προσωπικότητα του Βικέλα. «Αλλά ο Βικέλας ζει και σε άλλες όψεις της πόλης. Από τις προτομές στο Κέντρο και στο Αεροδρόμιο, αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στον αθλητικό τομέα. Επίκεντρο το Αθλητικό Κέντρο «Δημήτριος Βικέλας» που γνωρίζει μια δυναμική ανανέωση ως έδρα της ομάδας του βόλεϊ του «Φοίνικα». Ακόμη  το «Vikelas Cup» με συμμετοχή εθνικών ομάδων εφήβων της υδατοσφαίρισης, αγώνες πόλο και κολύμβησης, καθώς και στην ιστιοπλοΐα, και άλλες αναφορές τιμής και μνήμης στο μεγάλο Έλληνα (το όνομα του φέρει και ο Αερολιμένας Σύρου). Συνεπώς το ότι ο «Βικέλας» ζει στην Ερμούπολη είναι στοιχείο καθ’ όλα αξιοσύστατο κοινωνικά και πολιτισμικά».

Εδώ να σημειώσω ότι η  γένεση του ονόματος του Αθλητικού Κέντρου σε «Δημήτριος Βικέλας»  έγινε επί των ημερών του Δημήτρη Γρυπάρη ο οποίος ήταν αντιδήμαρχος Ερμούπολης και πρόεδρος του Δ.Σ του Αθλητικού Κέντρου.  Το 1997 ο Πέτρος Λινάρδος και ο πρόεδρος  της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής Αντώνιος Τζίκας σε επίσκεψή τους συγκέντρωσαν όλη τη μαθητική νεολαία του νησιού μας και πρότειναν παρουσία των παιδιών το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο -το οποίο μέχρι τότε δεν είχε ονομασία-  να ονομαστεί «Δημήτριος Βικέλας». Ο Δημήτρης Γρυπάρης με τη σειρά του αυτή την πρόταση την προώθησε στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού  και από τότε το Αθλητικό Κέντρο τιμά τον συμπατριώτη μας λόγιο, ποιητή, πεζογράφο και πρώτο πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Στις συχνές επισκέψεις του στο νησί τον γνωρίσαμε κι εμείς από κοντά αυτόν τον εξαιρετικό άνθρωπο με τα τόσα εύσημα στο πρόσωπό του και το πλήθος των διακρίσεων.

 Γνωρίσαμε Κυρίες και Κύριοι έναν άνθρωπο οικείο, χαμογελαστό με ήρεμο γαλανό βλέμμα και ήταν σαν να τον ξέραμε από πάντα. Διατηρούσαμε τις σχέσεις μας ακόμη και όταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα οι υποχρεώσεις του  απαιτούσαν να μείνει στην Αθήνα.

Μας αντιμετώπιζε σαν συνάδελφους του, χωρίς ίχνος έπαρσης. Μας αποκαλούσε με τα μικρά μας ονόματα και παρά τη διαφορά ηλικίας ανταλλάσσαμε απόψεις  έχοντας πάντα επαινετική ενθαρρυντική κριτική για τη δουλειά μας.

Και  όταν σχολιάζαμε με τη σειρά μας στη εφημερίδα μας Ο ΛΟΓΟΣ τα άρθρα του για τη Σύρο, μας έστελνε ιδιόχειρες ευχαριστίες.

Θεωρούσε τον εαυτό του εν μέρει Συριανό. Αυτή  η αγάπη του για το νησί μας δεν ήταν τυχαία. Λάτρεψε τη προσφυγομάνα Ερμούπολη η οποία το 1922 δέχτηκε στην αγκαλιά της 9.000 πρόσφυγες από την κατεστραμμένη Μικρά Ασία. Οι ρίζες επομένως, κοινές και ακατάλυτες.

Ανάμεσα στη βιβλιογραφία του συμπεριλαμβάνεται και ο Δημητρός Δάλλας.

Κυριολεκτικά  στις 270 σελίδες του εξαιρετικού αυτού βιβλίου μέσω του «πρωταγωνιστή» του Δημητρού Δάλλα ζωντάνεψε μια ολόκληρη εποχή, αφού ο αναγνώστης μεταφέρεται κυρίως στην ακμάζουσα χρονική περίοδο για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας, βιώνει την εθνική έξαρση με την είσοδο του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη όπως βιώνει στη συνέχεια τον όλεθρο και την καταστροφή το 1922, μετά την κατάρρευση του μετώπου που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και την μετέπειτα «πορεία» του Πανιωνίου στην Αθήνα.

Και εδώ τονίζοντας και πάλι την Μικρασιατική καταγωγή του υπενθυμίζω την απάντησή του όταν τον είχαν ρωτήσει τι θα συμβούλευε τους σημερινούς Πανιώνιους.

Είχε πει: «Να μην ξεχνάνε τις ρίζες τους».

Πίστευε ότι ο αθλητισμός και η μουσική όπως στην Αρχαία Ελλάδα και στη Σμύρνη είναι δύο αλληλένδετα στοιχεία όπως επίσης ότι ο  πρωταθλητισμός χωρίς αθλητισμό έχει γυάλινα πόδια.

Του άρεσε η ιστορία και το κλασικό θέατρο παρότι έλεγε: «Είμαι σκράπας από μουσική αλλά την λατρεύω. Περισσότερο μου αρέσει η κλασσική μουσική». Άκουγε Κλασική τζαζ και Μέντελσον αλλά και  Κλαρίνο και ζουρνά.
Απέκτησε δυο γιους τον Δημήτρη και τον Νίκο ο οποίος  υπήρξε διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο και ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ το 1987.  Η μεγάλη του αγάπη ήταν οι εγγονές του.

Ο Πέτρος Λινάρδος, κυρίες και κύριοι υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες μορφές της αθλητικής δημοσιογραφίας. Σταθερός στις απόψεις του, όπως ο Βράχος του Μοχέρ, δεν έλειψε από κανένα δίκαιο κοινωνικό αγώνα.

Μας άφησε σπουδαία παρακαταθήκη εργαζόμενος  επί δεκαετίες με ήθος και αρχές δημοσιογράφου παλαιάς κοπής.

Στήριξε όχι μόνο την αθλητική δημοσιογραφία αλλά και ολόκληρο το φάσμα του αθλητισμού.

Πολυγραφότατος συνέβαλε τα μέγιστα στην άνοδο του επιπέδου του κλάδου, ανοίγοντας νέους ορίζοντες.

Τα βιβλία του  είναι  βιβλία- κοσμήματα.

Σεμνός, ανεπιτήδευτος, όταν τον είχαν ρωτήσει γιατί δεν βγήκε ποτέ στην τηλεόραση, γιατί δεν προβάλλει το εαυτό του αφού έχει όλα τα προσόντα είχε απαντήσει  ότι δεν το κυνήγησε ποτέ.

Αλλά εκείνο που δε θα ξεχάσω ήταν η ευφυής απάντησή του όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τον αθλητισμό με 3 λέξεις και ποιες θα ήταν αυτές. Είχε απαντήσει: «Ο αθλητισμός είναι ευλογία θεού φτάνει να μην αφαιρεθεί το «θ».

Αυτός ήταν ο Μικρασιάτης Πέτρος Λινάρδος Κυρίες και Κύριοι  ο οποίος ανήκει στις προσωπικότητες των ελλήνων που διέπρεψαν  στις επιστήμες, τα γράμματα και τις τέχνες στη χώρα μας, είτε αυτοί ξεχώρισαν μετά την εγκατάστασή τους στην πατρίδα μας είτε γεννήθηκαν εδώ από Μικρασιάτες πρόσφυγες.

Η ιστορία τον κατατάσσει  μαζί με τη Διδώ Σωτηρίου, τη Μαρία Ιορδανίδου, τη Φιλιώ Χαϊδεμένου, την Έλλη Παπά, τον Αλέξανδρο Δεσποτόπουλο, το Γιώργο Σεφέρη,  Ηλία Βενέζη, Μανόλη Αδρόνικο, Φώτη Κόντογλου, Κάρολο Κουν, Δημήτρη Ψαθά, Κορνήλιο Καστοριάδη, Γιαννούλη Σαραντίδη, Μέντη Μποσταντζόγλου- τον πασίγνωστο Μποστ- και τόσους άλλους σπουδαίους σε όλους τους τομείς. Επιχειρηματίες, μουσικούς, τραγουδιστές,  ηθοποιούς, που κατάγονταν από τις χαμένες αλλά ποτέ λησμονημένες πατρίδες και συνετέλεσαν στην αναβάθμιση της Ελλάδας -αφήνοντας στο πέρασμα των χρόνων- βαθύ το χνάρι τους.

Ως αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης εκ μέρους όλων των μελών του συλλόγου μας ευχαριστούμε αυτόν τον εξαιρετικό Μικρασιάτη.

Και η Σύρος ευγνωμονούσα αυτήν την ώρα λέει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πραγματικό φίλο της Πέτρο Λινάρδο.

Μπορεί να είναι αυτό το «ευχαριστώ» δυσανάλογο με όσα εκείνος μας έχει προσφέρει, αλλά είναι βέβαιον ότι αυτό το ευχαριστώ είναι βγαλμένο μέσα από την καρδιά μας.

Σας ευχαριστώ