Έκθεση του Μιχάλη Μακρουλάκη

Έκθεση του Μιχάλη Μακρουλάκη

στην Αίθουσα Τέχνης

Ε. & Γ. Βάτη (1 – 24 Αυγούστου 2021)

Ο Μιχάλης Μακρουλάκης

Κείμενο: Χρήστου Θανόπουλου

Στην Αίθουσα Τέχνης Ε. & Γ. Βάτη (1–24 Αυγούστου 2021) στην πλατεία Μιαούλη, παρουσιάστηκαν τα τελευταία έργα (2017–2021) του καταξιωμένου ζωγράφου Μιχάλη Μακρουλάκη. Κάποια από τα έργα που εκτέθηκαν προέρχονται από ιδιωτικές συλλογές. Αφορούν τοπία, νεκρές φύσεις, σπανίως ανθρώπους που υπεισέρχονται σε ένα τοπίο. Τα έντονα χρώματα της τέμπερας αποδίδουν ποιητικά τα κύματα της θάλασσας, μοναχικά ξωκκλήσια, λουλούδια, παλιές αγροικίες, ξερολιθιές, σε ένα μαγικό ταξίδι, που μόνο ο Μ. Μακρουλάκης ξέρει να μας ταξιδεύει.

Ο Μιχάλης Μακρουλάκης γεννήθηκε το 1940 όπου έζησε μέχρι το 1957 και κατόπιν μετακόμισε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ζωγραφική, σκηνογραφία και ενδυματολογία στη Σχολή Δοξιάδη, κάτω από την καθοδήγηση φημισμένων καλλιτεχνών, όπως οι: Γιάννης Τσαρούχης, Σπύρος Βασιλείου, Α. Τάσσος, Θανάσης Απάρτης, κ.α. (1958–1964). Εργάστηκε ως σκηνογράφος στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και σε άλλες θεατρικές σκηνές (1963–1966). Συμμετείχε από το 1963 σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Γερμανία, Ιράν, κ.α.). Παρουσίασε την πρώτη ατομική έκθεση στην Αθήνα (1969). Με αφορμή τη φιλοτέχνηση ενός πορτραίτου της βασίλισσας του Ιράν Φαράχ Παχλεβί, ταξίδεψε στο Ιράν (1971),όπου εγκαταστάθηκε και έζησε έως το 1978. Η ζωγραφική του κατατάσσεται στο ρεύμα του Υπέρμετρου Ρεαλισμού. Ασχολήθηκε με την ρεαλιστική απεικόνιση του ελληνικού τοπίου (ακροθαλασσιά, αγροί, ξωκλήσια, αγροικίες), τη νεκρή φύση και την απεικόνιση εσωτερικών χώρων με αναγεννησιακή προοπτική και περσικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Συχνά κυριαρχεί η γυμνή ανδρική μορφή και η φωτογραφική – ρεαλιστική απεικόνιση, συνδυάζεται με μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα και εμφανή επίδραση της περσικής μινιατούρας.

Ο Μ. Μακρουλάκης αναφέρει στον πρόλογο της έκθεσης: «Το καλοκαίρι του 1994 ήταν η μεγάλη έκρηξη, το Big Bang, για τα εικαστικά στην Ερμούπολη! Τον Μάιο εγκαινιάστηκε η Πινακοθήκη Κυκλάδων με την βοήθεια του πολύ καλού μου φίλου Δημήτρη Πιερίδη (που την προικοδότησε με πάνω από εκατό έργα από τη συλλογή του, βιβλία και υπολογιστή) και του Ιδρύματος Λαμπράκη, με πρόεδρο τον Δημήτρη Πεπελάση. Και βέβαια με την τόλμη τού τότε νομάρχη Παναγιώτη Κοντογεώργη που ουσιαστικά έκανε κατάληψη σε τέσσερις αίθουσες, ένα μεγάλο μέρος του κτηρίου του Τελωνείου που ανήκε στο Υπουργείο Οικονομικών, σπάζοντας τις αλυσίδες της εισόδου και πετώντας τα άχρηστα μηχα­νήματα και κατασχεθέντα αυτοκίνητα που ήταν μέσα, κάτι που πλήρωσε μετά ο δήμαρχος των 24ων χρόνων Γιάννης Δεκαβάλλας με πολλαπλές μηνύσεις και περιπέτειες από το Υπουργείο! Επίσης, τα εγκαίνια της Αίθουσας Τέχνης ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ (που φτιάξαμε με τον αξέχαστο Αντώνη Μαρκουλή και την κα Ελένη Βάτη (που μας έδωσε 6.500.000 δρχ.) και ξεκίνησε με δικιά μου έκθεση τον Ιούλιο του ίδιου καλοκαιριού. Τον επόμενο χρόνο έγινε και η πρώτη μεγάλη έκθεση του Αχιλλέα Δρούγκα.

Πριν, δεν υπήρχε κανένας αξιοπρεπής χώρος, ικανοποιητικά φωτισμένος για εκθέσεις. Ξαφνι­κά, βρεθήκαμε με δυο χώρους για τις εικαστικές εκδηλώσεις, αλλά χωρίς τη γνώση για δημόσιες σχέσεις ή για το πως οργανώνεται μια έκθεση. Χωρίς να το πολυσκεφτώ τότε, κάλεσα τον Κώστα Ιωαννίδη που συνέλεγε ασταμάτητα έργα τέχνης με όλους τους τρόπους που μπορούσε, παθια­σμένος, τρελλός. Ήρθε τον επόμενο χρόνο και τον πήγα στο δήμαρχο και τον (άνθρωπο για όλες τις δουλειές) Αντώνη Μαρκουλή. Για πάνω από μια δεκαετία έκανε σχεδόν τέσσερις μεγάλες εκθέσεις κάθε καλοκαίρι με καταλόγους και δημοσιογραφική κάλυψη από όλα τα Μ.Μ.Ε., ενώ ανέλαβε το εικαστικό μέρος των Ερμουπολείων, με ατέλειωτους καυγάδες για μεγάλα έξοδα κυ­ρίως με τον Αντώνη Μαρκουλή, αλλά πάντα κάνοντας μια εξαιρετική διοργάνωση. Βέβαια το να τσακωθείς με τον Αντώνη δεν ήταν δύσκολο, και εγώ συνεχώς είχα ατέλειωτες «διαφωνίες» μαζί του, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να είμαστε πολύ καλοί φίλοι και να συνεργαζόμαστε άρτια! Εδώ πρέπει να αναφέρω και την Φρίντα Βιτάλη που τα πρώτα χρόνια κρατούσε την Αίθουσα Τέχνης ανοιχτή, και τον εξαιρετικό Μάρκο Φρέρη, μέχρι που έφυγαν και αυτοί! Άλλαξε και δήμαρχος μετά από 24 χρόνια, πάνω που είχαμε συνηθίσει να λέμε Δήμαρχος και να εννοούμε Γιάννης Δε­καβάλλας! Έπειτα ήρθε ο φίλος Γιώργος Μαραγκός και το πολιτισμικό τμήμα οργανώθηκε πια πολύ επαγγελματικά από την Θωμαΐδα Μενδρινού. Τώρα, με τον καινούργιο δήμαρχο Νικόλαο Λειβαδάρα, στο γραφείο πολιτισμού είναι η αγαπητή μου φίλη Αλίκη Κλεονίκη (τι ωραίο όνομα) Λεονταρίτη που σε πολύ δύσκολους και αβέβαιους καιρούς προσπαθεί να κρατήσει ζωντανά τα του πολιτισμού με πολλή επαγγελματικότητα μέσα από τόσους περιορισμούς και δυσμενείς προοπτικές! Αλλά έχουμε ευτυχώς έναν άλλο «τρελλό», ταμένο θα έλεγα λάτρη της τέχνης, που συνδυάζει τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές, όλα τα προβλήματα (Αντώνης Μαρκουλής) με τις ικανότητες οργάνωσης του Κώστα Ιωαννιδη. Έτσι δεν έχουμε πια και ατέλειωτους καυγάδες! Είναι ο σπουδαίος Γιώργος Αλτουβάς.

Και επειδή οι μόνοι επιζώντες εκείνης της ηρωικής εποχής είναι ο Γιάννης Δεκαβάλλας και ο Κώστας Ιωαννίδης, τους αφιερώνω αυτή την έκθεση που ίσως να είναι και η τελευταία μου εδώ στη Σύρο, με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη για ότι έχουν κάνει!

Τώρα αισθάνομαι σαν απολίθωμα! Η ζωγραφική είναι θέαμα. Δεν έχουν πολλή σημασία οι αναλύσεις και οι επεξηγήσεις, το ζη­τούμενο είναι να δίνει συγκινήσεις στον θεατή και τις ενδεχόμενες υποδείξεις και εμπειρίες!

Ζωγραφίζω για δικούς μου λόγους, ανιχνεύοντας την μουσική της Δημιουργίας (την μουσική των ουρανίων σφαιρών που αναφέρει ο Βιργίλιος), τις αρμονίες του περιβάλλοντος, της φύσης, τις φόρμες και τους ρυθμούς που υπαγορεύονται από τις δυνάμεις της βαρύτητας, της κίνησης των νερών και του ανέμου.

Ακούγεται σαν bullshit και είναι κάπως έτσι όλα αυτά, μεγάλες κουβέντες, αλλά δεν ξέρω άλλο τρόπο να το πω! Ακόμα ψάχνω. Όχι τρόπους για να το εξηγήσω, αλλά απλώς τι είναι ζω­γραφική! Για αυτό, παρά τα 81 μου χρόνια, δεν μου αρέσει καθόλου να με αποκαλούν δάσκαλο – δεν είμαι – μαθητής είμαι ακόμα, έχω τόσα πολλά να μάθω. Τι ωραία!».

Μ. Μακρουλάκης

Ο Κώστας Ιωαννίδης απάντησε στον πρόλογο του Μιχάλη Μακρουλάκη:

« Ένα πρωί μου τηλεφώνησε ο καλός μου φίλος, Μιχάλης Μακρουλάκης, για να μου ανακοινώσει ότι την έκθεση έργων του, που θα γίνει τον Αύγουστο, θα την αφιερώσει σε μένα που όπως λέει, έκανα τη Σύρο εικαστικό κέντρο του καλοκαιριού στο Αιγαίο! Τον ευχαριστώ από καρδιάς, αλλά χωρίς την βοήθειά του δεν θα γίνονταν αυτό το μέρος τόσο σπουδαίο, ώστε από το 1994, να περάσουν οι μεγαλύτεροι Έλληνες ζωγράφοι και γλύπτες!

Η προσφορά του Μακρουλάκη στο νησί είναι ανυπολόγιστη, αν και αφανής, σεμνός και αθόρυβος. Δεν θα ξεχάσω το καλοκαίρι του 1995, την πρώτη φορά που εξέθεσα την συλλογή μου, με περίμενε στο λιμάνι με τον Μάρκο Φρέρη στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, μετά από ένα φοβερό ταξίδι με εννέα μποφόρ!

Από παλιά θαύμαζα την ζωγραφική του, μια ζωγραφική ονειρική, τόσο άρτια εκτελεσμένη, ώστε να μαγεύει τον κόσμο! Εύχομαι να είναι πάντα καλά και όρθιος και τον ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνει! ».

Κ. Ιωαννίδης

Στις 25 Αυγούστου 2021 έφυγε από κοντά μας ο συλλέκτης, ευεργέτης και λάτρης της Σύρου, Κώστας Ιωαννίδης, βραβευμένος από το Λύκειο Ελληνίδων Σύρου για την πολύτιμη προσφορά του στο νησί μας.

Ο Μιχάλης Μακρουλάκης μεταφέρει στα έργα του τη θαλάσσια αύρα της Σύρου.

Βιβλιογραφία              

– https://www.nationalgallery.gr>makroulakis-mihalis

https://www.el.wikipedia-org/wiki/Μιχάλης-Μακρουλάκης

– Οδηγός ατομικής έκθεσης 1 Αυγούστου–24 Αυγούστου 2021.

Μερικά από τα έργα του

previous arrow
next arrow
Slider