Ένας παπάς από άλλο κόσμο..

Ένας παπάς από άλλο κόσμο..

     Ήταν το βράδυ της 31/8/2022, λίγες ώρες πριν το Καλοκαίρι ρίξει αυλαία, αφήνοντας τη σκηνή στο Φθινόπωρο με τις μελαγχολικές αναμνήσεις του, που τύχη αγαθή μας έριξε στο θεατράκι του Λαζάρογλου στο Μέγα Γιαλό στη Σύρο. Μας είχανε πει για κάποιο παπά που θα έπαιζε στο πιάνο κλασσική μουσική… Πήγαμε νωρίς και  είδαμε να προθερμαίνεται στο πιάνο μια μορφή πρωτο-χριστιανού αγίου… Και όταν αυτή η εξαϋλωμένη μορφή άρχισε να παίζει τη μουσική της χαθήκαμε μαζί της σ’ έναν άλλο κόσμο… Ίσως κάποιες μικρές αναλαμπές του θαβωρείου φωτός, που περνούσε μέσα από την ψυχή του παπά, να φώτισαν για λίγο και μας…

     Αυτή η μικρή εκδήλωση είχε κάτι το ξεχωριστό. Μπορεί να ήταν ο ωραίος χώρος δίπλα στη θάλασσα, το τέλος εποχής που προκαλεί νοσταλγία, η ζεστή νύχτα, οι φίλοι, το άρωμα του γιασεμιού… Πιστεύω όμως ότι πάνω απ’ όλα αυτό που την έκανε ξεχωριστή ήταν η μορφή και η ψυχή του Πατρός Βασιλείου. Ή μάλλον η ψυχή που δίνει σχήμα στη μορφή… Την εκδήλωση δεν την έκανε ξεχωριστή η τελειότητα του παιξίματος των δύσκολων κομματιών (Schubert, Scriabin, Schumann), αλλά το ότι αυτή η μουσική εξέφραζε βαθύτερα ψυχικά ριζώματα του πιανίστα ιερέα. Και αυτά τα ριζώματα άγγιξαν έστω και για λίγο και όλους εμάς που βρεθήκαμε εκεί. Λένε ότι η κλασσική μουσική εκφράζει την ομορφιά της φύσης: το νερό που κυλάει, τον αγέρα, που φυσάει, το κελάϊδισμα του αηδονιού, του βούισμα της μέλισσας, αλλά και τη θάλασσα όταν βρυχάται… Αν όμως η φύση είναι ο θεός, για να εκφράσεις αυτή την άδολη ομορφιά με τη μουσική σου, πρέπει να είναι όμορφη η ψυχή σου… Με μια τέτοια ψυχή ήρθαμε σε επαφή εκείνο το βράδυ…

     Γυρίζοντας στο σπίτι μετά την εκδήλωση αναρωτήθηκα: Τι γυρεύει ένας τέτοιος άνθρωπος στον κόσμο μας; Πως καταφέρνει και επιβιώνει σ’ ένα κόσμο ωφελιμοκρατίας και κανιβαλικού ανταγωνισμού; Πως εξασφαλίζει τα προς το ζην; Πως βρίσκει κάποια επαφή με τους υλόφρονες γύρω του; Όλες οι θρησκείες και οι φιλοσοφίες μας μιλάνε για ιδανικές πολιτείες σε τούτο ή τον άλλο κόσμο. Σκέφτομαι ότι ίσως τα ουτοπικά οράματα του Πλάτωνα για την ιδανική πολιτεία, ή του Μαρξ για την αταξική κομμουνιστική κοινωνία να προσβλέπουν σε ανθρώπους σαν τον ταπεινό παπά της Σύρου για να γίνουν πράξη.

 Δημήτριος Γ. Σουλιώτης

Σύρος 1η Σεπτεμβρίου 2022