Εορτή ημέρας της Γυναίκας – Ομιλία

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑΣ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020

ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ 

Αφανή χρυσά επιχρίσματα

Από τη κ. Λίτσα Χαραλάμπους

«Ας μη μιλήσουμε για την ψυχή. Εγώ το σώμα γνωρίζω. Και νομίζω αυτό έχει γράψει και τα ποιήματα, αυτό προδίδει, αυτό έχει κάνει τους φόνους, αυτό αφοσιώνεται. Αυτό. Όλα τα κάνει το σώμα. Με λίγη βοήθεια αυτού που λέγεται νους… Ξέρετε, έχω βρει κάτι που με ενθουσιάζει και θα το λέω παντού και πάντα. Μπορώ να πω ό,τι θέλω, όσο τολμηρό ή αποτυχημένο και αν είναι.

Πάντα όμως θα λέω στο τέλος «δεν πειράζει, μισή ντροπή δική μου, μισή του θανάτου. Αυτή είναι η απαλλαγή και η αθώωσή μου», αυτό  είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη της η Κική Δημουλά για τον θάνατο για τον οποίο  τελευταία μιλούσε πολύ. Την αναμέτρησή μαζί του αν και δεν παρέλειπε να αστειεύεται λέγοντας ότι αφού καπνίζει τόσο πολύ, τελικά μάλλον δεν τον φοβάται όσο νομίζει. Μιλούσε για τον θάνατο χορταστικά με ένα τσιγάρο στο χέρι, με μεγάλες λέξεις και φράσεις και εν τέλει έμοιαζε μάλλον να τον περιπαίζει, ομολογώντας ότι το μόνο που δεν έχει καταλάβει ως τώρα από τη ζωή είναι γιατί πεθαίνουμε… Η Κική Δημουλά, η γυναίκα που επί δεκαετίες έγραφε ποίηση, αυτή που θεωρείται η μεγαλύτερη σύγχρονη ποιήτρια και που  αγαπήθηκε από όλους σε απόλυτο βαθμό, εκείνη για την οποία είχαν πει ότι η ποίηση «ήταν σαν ένα κερί σε καταργημένο ξωκλήσι» έφυγε από κοντά μας πριν από 15 ημέρες .

Μια Γυναίκα που όχι μόνο δόξασε την Ελλάδα και καθόρισε το τοπίο της ποίησης  αλλά που πάνω της είχε επενδύσει η  πατρίδα μας την προσδοκία –και λαχτάρα- για ένα ακόμα Νόμπελ Ποίησης. Σημειώστε ότι από τους 116 τιμηθέντες Νόμπελ Ποίησης- μεταξύ αυτών ο  Γ. ΣΕΦΈΡΗΣ  και ο ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ- μέχρι το 2019 μόνον οι 15 ήταν γυναίκες.

Ωστόσο πριν από 9 μέρες χάσαμε μια ακόμη μεγάλη γυναικεία μορφή στο χώρο της λογοτεχνίας. Την πιο σημαντική Ελληνίδα συγγραφέα παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας Άλκη Ζέη. Μια γυναίκα διεθνώς αναγνωρισμένη, πολυβραβευμένη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και προτείνονται επίσης για ανάγνωση και για μελέτη στα σχολεία του εξωτερικού. Τα σημερινά παιδιά έχουν πλέον την ευκαιρία να γνωρίσουν κείμενά της και μέσα στα σχολικά τους βιβλία,  είναι ανθολογημένα έργα της. Το Καπλάνι της βιτρίνας, το πρώτο της μυθιστόρημα, υπήρξε έργο – σταθμός για την ελληνική παιδική λογοτεχνία και θεωρείται πλέον ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας για παιδιά, με συνεχείς επανεκδόσεις από το 1963 που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα και πολλές μεταφράσεις και διακρίσεις στο εξωτερικό.. Δικό της έργο και «Ο ψεύτης παππούς». Η Άλκη Ζέη αποτελεί πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό.

Σήμερα παγκόσμια ημέρα εορτασμού  της Γυναίκας αφιερώνουμε αυτή την ταπεινή ομιλία στις πολυβραβευμένες αυτές ελληνίδες γυναίκες που  ο θάνατός τους χαρακτηρίζεται εθνική απώλεια.

ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ότι πέρασαν 216 χρόνια (χωρίς να υπολογίσουμε ότι το έναυσμα, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών) από τότε που έγινε η πρώτη γυναικεία απεργία  στην πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια, για να φτάσουμε στην  απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828 που είχε 100%  επιτυχία, θα απογοητευτεί από τη θέση της γυναίκας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Είναι αλήθεια ότι με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα της γυναίκας έχει αλλάξει.  Παλαιότερα λόγω του ότι ήταν υποχρεωμένη να παραμένει στο σπίτι και να ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών και με «τα του σπιτιού» οι προσωπικές της ανάγκες έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα. Έτσι ο άντρας είχε τη μεγαλύτερη ισχύ από οικονομικής άποψης και όχι μόνο.

Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν μεταβληθεί και η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει πάνω στην κοινωνική σκακιέρα.  Η γυναίκα πλέον εργάζεται, βγάζει τα δικά της χρήματα και δεν διστάζει να διεκδικήσει όλα όσα θέλει. Οι αλλαγές αυτές αποτυπώνονται καλύτερα στο θέμα του γάμου. Τα τελευταία χρόνια παντρεύονται σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία και η οικογένεια μπαίνει σε δεύτερη μοίρα αφού δίνει προτεραιότητα στην επαγγελματική καταξίωση και την οικονομική ανεξαρτησία.

Όσον αφορά στον άντρα, κάποτε στέκεται αμήχανος μπροστά στον νέο προφίλ της ανεξάρτητης και δυναμικής γυναίκας.

Συχνά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που κυριαρχούσε στο παρελθόν όπου ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Μιλάμε για λεπτές ισορροπίες  αφού συχνά οι σύζυγοι βρίσκονται σε ανταγωνιστική θέση.

Ένα ακόμη παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι η γυναίκα αποφασίζει πολύ πιο εύκολα για το διαζύγιο σε σχέση με το παρελθόν.

Είναι πλέον οικονομικά ανεξάρτητη και δε διστάζει να ρισκάρει, παρά το κόστος.

Η σύγχρονη γυναίκα καλείται να ανταποκριθεί σε πολλαπλούς ρόλους. Στο ρόλο της συζύγου, της μητέρας, της εργαζόμενης γυναίκας, της καλής νοικοκυράς. Στην προσπάθειά της να ανταποκριθεί σε όλα αυτά και να είναι «σωστή», συχνά πιέζεται, αγχώνεται, εξαντλείται.

Φυσικά καθοριστικό ρόλο σε κάθε περίπτωση διαδραματίζει και ο σύζυγος, ο οποίος θα πρέπει να τη βοηθά, να τη στηρίζει και να μην πάψει ποτέ να την κάνει να αισθάνεται ότι είναι σημαντική γι’ αυτόν.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ στον Δυτικό κόσμο είναι αλήθεια έχουν κάνει τεράστιους βηματισμούς  σε όλους τους τομείς για την ισονομία, αλλά οι γυναίκες στον υπόλοιπο, βιώνουν πρωτόγονες καταστάσεις.

Η πραγματικότητα θέλει 1 δις γυναίκες έναντι 450 εκ. ανδρών να ζουν στην απόλυτη φτώχεια.

ΈΤΣΙ, η «Ημέρα της Γυναίκας» υπάρχει για να θυμίζει όχι μόνο τις ράφτρες στα κάτεργα της Νέας Υόρκης αλλά και την νεαρή κοπέλα από τη Μαυριτανία που  έγινε σκλάβα στα 5 της. Τη μέρα φρόντιζε τα ζώα. Τη νύχτα τη βίαζε ο αφέντης της.

ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ τα 6.000 κορίτσια που υπόκεινται καθημερινά σε κλειτοριδοκτομή με βάναυσο τρόπο. Σύμφωνα με στοιχεία 100-140 εκατμ. γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.  Μαμές – κλειτοριδοκτόμοι σε καλύβες χρησιμοποιούν ένα πέτρινο αιχμηρό αντικείμενο χωρίς χρήση αναισθητικών ή αντισηπτικών. Κάποια κορίτσια  χάνουν τη ζωή τους από το σοκ, την αιμορραγία και τις μολύνσεις .

Η 8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ  θυμίζει τα 13χρονα κοριτσάκια το ένα στην Αιθιοπία που βιάστηκε και υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον βιαστή της, το άλλο στη Μπουρκίνα Φάσο που  εξαναγκάστηκε να παντρευτεί έναν 70χρονο άντρα ο οποίος είχε ήδη πέντε συζύγους αλλά και το 11χρονο κορίτσι της Παραγουάης που έμεινε έγκυος από τον σύντροφο της μητέρας του και οι Αρχές της απαγόρευσαν να κάνει έκτρωση.

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ένα μνημόσυνο στη Σάμπα Πακιστάν, που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον ίδιο της τον πατέρα γιατί παντρεύτηκε τον άντρα που αγαπούσε. Την έβαλε σε μια σακούλα, την βύθισε στο ποτάμι και αφέθηκε ελεύθερος.

 ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ  στην Ιαπωνία τις χιλιάδες «γυναίκες ανακούφισης» του πολέμου που χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες για σεξ όπως και τις γυναίκες θύματα του εμπορίου λευκής σαρκός που συστηματικά εμπορεύονται, κακοποιούνται και εκμεταλλεύονται άνδρες σε μεγάλα «μαγαζιά» με ημερήσιες εισπράξεις πάνω από 20.000 ευρώ.

ΦΥΣΙΚΑ η 8 του Μάρτη, δεν είναι μια ημέρα για να θυμίζει μόνο δεινά και μάρτυρες. Αφήνει να φανούν χαραμάδες φωτός, σιωπηλές και ηχηρές  ηρωίδες του παρόντος.

ΌΠΩΣ ΕΚΕΙΝΕΣ που κουβαλούν  σε μπόγους τα μωρά τους δουλεύοντας στους ορυζώνες ή διασχίζοντας  ποτάμια και πέλαγα- πραγματικές χαρακιές στο σώμα του πλανήτη- πολεμώντας ως την στερνή πνοή τους να τα κρατήσουν ασφαλή. Που στέκονται καρτερικά για ώρες, σε μια ουρά ατέλειωτη, για μια χούφτα φασόλια.

Η 8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ φωτίζει και γυναίκες λαμπρές στην ασχήμια του κόσμου όπως την Αφγανή Σακένα Γιακούμπι που της ανήκει το βραβείο ΓΟΥΑΪΖ  γιατί ίδρυσε το Ινστιτούτο Μάθησης του Αφγανιστάν παρέχοντας εκπαίδευση και ιατρική φροντίδα σε καταυλισμούς Αφγανών προσφύγων στο Πακιστάν βοηθώντας 12 εκατομμύρια ανθρώπους.

ΦΩΤΙΖΕΙ τα Κορίτσια Ρομά από τον Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης που διακρίθηκαν  σε πανελλήνιο διαγωνισμό ρομποτικής!

ΦΩΤΙΖΕΙ την  Πακιστανή έφηβη Μαλάλα Γιουσαφζάι που αρνήθηκε να εγκαταλείψει το σχολείο. Πήρε βραβείο Νόμπελ Ειρήνης αλλά  φωτίζει και την πρώτη ΓΡΑΦΙΤΙ ΑΡΤΙΣΤ του Αφγανιστάν Σαμσιά Χασανί που  γίνεται η φωνή των γυναικείων δικαιωμάτων στην Καμπούλ.

ΦΩΤΙΖΕΙ  ακόμη τις Κινέζες φεμινίστριες που στέλνουν χαιρετισμούς από τη φυλακή επειδή σχεδίαζαν καμπάνια ενάντια στην σεξουαλική παρενόχληση στα λεωφορεία.

ΥΠΑΡΧΕΙ και μας θυμίζει την εκπαιδευτικό Άντρια Ζαφειράκου  που κέρδισε το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου ως η καλύτερη Δασκάλα του κόσμου αλλά και τις μαθήτριες του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλών Καλλιθέας, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, Μαρία Κατοπόδη και Χριστίνα Λούκο που τιμήθηκαν  με το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό ζωγραφικής χαρτών.

ΦΩΤΙΖΕΙ  τις δύο Ελληνίδες ερευνήτριες Φανή Κουκουλή η οποία  ερευνά τη σχιζοφρένεια και Άννα-Μαρία Παππά που ερευνά τα κύτταρα. Κέρδισαν δύο από τις 30 γαλλικές υποτροφίες L’OREAL-UNESCO.

Η 8 του ΜΆΡΤΗ  μνημονεύει  βέβαια και σπουδαίες γυναίκες, οι οποίες δρώντας “μπροστά από την εποχή τους”, ξεχώρισαν, διέπρεψαν, κυριάρχησαν, εντυπωσίασαν, έγιναν αντικείμενο λατρείας,  αποθεώθηκαν και αξίζει να θυμόμαστε.

Ορισμένες μόνο από αυτές ενδεικτικά αναφέρω τη γυναίκα σύμβολο του 20ου αιώνα, που τόλμησε μέσα από τη ζωή της να προκαλέσει την κοινωνία και μέσα από το έργο της να αλλάξει την ανθρώπινη σκέψη. Τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ.

Την πρώτη και μοναδική πρωθυπουργό της Ινδίας που το όνομά της είναι ταυτισμένο με τη γυναικεία μαχητικότητα Ίντιρα Γκάντι

Την μοναδική από τον χώρο της μόδας που συμπεριλήφθηκε στη λίστα, του περιοδικού Time, με τις 100 πιο ισχυρές προσωπικότητες του 20ου αιώνα Coco Chanel.

 Ακόμη μια λαμπρή επιστήμονα που έμεινε στην ιστορία για τις καθοριστικές της ανακαλύψεις στην πορεία την ανθρωπότητας, την Μαρία Κιουρί αλλά και την  μοναχή που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο και για περισσότερα από 45 χρόνια, βοήθησε φτωχούς και αρρώστους, με αποτέλεσμα να αγιοποιηθεί .Την Μητέρα Τερέζα.

Για να αναφερθώ και στην πατρίδα μας ενδεικτικά να αναφέρω λίγα ονόματα  σημαντικών Ελληνίδων, που με το έργο και τη ζωή τους αποτέλεσαν -και συνεχίζουν να αποτελούν- εμβληματικές προσωπικότητες της Τέχνης, της Διανόησης και της Πολιτικής.

Ένα μεγάλο ταλέντο, που κέρδισε το 1969 το Oscar για την ερμηνεία της στην ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά,  Ειρήνη Παππά.

Την εμβληματική καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας με καταγωγή από τη Μικρά Ασία που θεωρείται μια από τις πιο σύγχρονες προσωπικότητες του ακαδημαϊκού και πνευματικού κόσμου αφού τα βιβλία της αποτελούν σημείο αναφοράς των μελετητών Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ,

Την Ελληνίδα υψίφωνο, που με τη χαρισματική φωνή και την καθηλωτική ερμηνεία της κατάφερε να αναδειχθεί στη μεγαλύτερη ντίβα της όπερας, Μαρία Κάλλας.

Ακόμη την Κατίνα Παξινού που έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης για την ερμηνεία της στο έργο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», όπου κέρδισε το 1944 το Oscar, αλλά και την  Υπουργό Πολιτισμού, βραβευμένη ηθοποιό, παγκόσμιας ακτινοβολίας μια άκρως γοητευτική γυναίκα τη Μελίνα Μερκούρη η οποία έζησε με πάθος, είπε «όχι» σε κάθε σύμβαση και άφησε το στίγμα της για πάντα.

Φυσικά θυμόμαστε και τη γυναίκα που το  όνομά της έγινε σύμβολο αναφοράς γενναιότητας και πατριωτισμού. Μια γυναίκα με πρόσωπο  τσαλακωμένο από τις αντιξοότητες, με ένα κορμί ζαρωμένο από τα χρόνια και τη δύσκολη ζωή, αλλά με βλέμμα πεντακάθαρο και καρδιά αγνή. Την κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία ύψωνε κάθε μέρα για 40 χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια ζώντας σε μια μικρή βραχονησίδα που ήταν το σπίτι της σε ένα μέρος άγονο, αφιλόξενο, που μόνο λίγο χορτάρι φύτρωνε στο χώμα.

Η καθεμία από αυτές κατάφερε με την δική της ξεχωριστή προσωπικότητα να επηρεάσει τόσο τη νοοτροπία και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της Ελλάδας αλλά και να αναδείξει σε υπέρτατο βαθμό την ελληνική κουλτούρα στις χώρες του εξωτερικού.

Για να έλθω εν συντομία και στα του οίκου μας.

 Όταν ρώτησε τη γνώμη μου ο Μπάμπης Κουλούρας για τη βράβευση της Ντίνας Συκουτρή- με δεδομένη την απόλυτη επιτυχία της στην ένταξη του συριανού λουκουμιού στον εθνικό κατάλογο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και γνωρίζοντας τον μοναχικό της αγώνα – του απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη «Μπράβο»!

Η Ντίνα μας έκανε  υπερήφανους ως νησί. Της αξίζει ο σημερινός έπαινος ως  γυναίκα, ως μητέρα, ως σύζυγος ως επαγγελματίας και ως Μικρασιάτισσα. Σήμερα μέσα από την βράβευση αυτή τιμάται και η Μικρασιατική καταγωγή μας.

Η ικανότητα που είχαν οι πρόγονοί μας να υμνούν τη σοφία της επιμονής στο στόχο. Να έχουν ανήσυχο πνεύμα, να είναι αεικίνητοι και κυρίως πατριώτες. Και η Ντίνα ως πατριώτισσα  δεν έπαψε ποτέ να δηλώνει παρουσία στα δρώμενα της γενέτειρας. Ποτέ δεν έπαψε  να είναι μια αγωνίστρια της προόδου και των γραμμάτων.

ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΆ η Ελλάδα  παραμένει η χειρότερη χώρα της Ε.Ε.  αφού αναδείχτηκε για ακόμη μία φορά τελευταία στα θέματα ισότητας φύλου.

Σύμφωνα με στοιχεία  εκτιμάται ότι θα χρειαστούν άλλα 170 χρόνια μέχρι να υπάρξει οικονομική ισότητα ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες.

Μπορεί να βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, αλλά σε πολλές χώρες τα δικαιώματα των γυναικών συνεχίζουν να καταπατώνται.

Μισθολογικές ανισότητες, γυναικοκτονίες, υποχρεωτικοί γάμοι: Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που συναντάμε στη ζωή των γυναικών ανά τον κόσμο σήμερα.

Μόνο 17 επικεφαλής κρατών το 2018 ήταν γυναίκες, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Οι γυναίκες κατέχουν το 18% των υπουργικών θέσεων σε όλον τον κόσμο και το 24% των βουλευτικών.

 Η 8Η ΜΑΡΤΙΟΥ λοιπόν δεν είναι γιορτή αλλά υπενθύμιση. Είναι καμπανάκι πως ο κόσμος συνεχίζει να παραμένει διαστρεβλωμένος.

ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΙΟΥΣ αγώνες που συνεχίζονται αδιάκοποι σε όλο τον πλανήτη, σε χώρους εργασίας και κοινοβούλια, σε άλιαστα υπόγεια και πίσω από τις κουρτίνες.

ΑΓΩΝΕΣ για  το αυτονόητο. Ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για ανθρωπότητα όταν το ένα μισό της δεν χαίρει σεβασμού, όταν παντού στα κέντρα λήψης αποφάσεων σιωπηλά και πίσω από προσχήματα καταφανώς βρίσκεται ένα σκαλί χαμηλότερα από εκείνη του άλλου μισού μιας αλήθειας  οικοδομημένης  επί αιώνες από άντρες.

Η «ΗΜΕΡΑ της Γυναίκας» δεν είναι μόνο μια ακόμη επετειακή ημέρα, που προκαλεί ευχές  λουλούδια, δωράκια και αγκαλιές. Είναι και αγώνας ώσπου να πραγματοποιηθεί η αρχή της ίσης αμοιβής για ίσης αξίας εργασία.

 ΏΣΠΟΥ η πολιτεία να αναγνωρίσει την προσφορά στα οικογενειακά βάρη ως εργασία άξια θεσμοθετημένης προστασίας. Ώσπου να υπάρξει  συνευθύνη και προσφορά μοιρασμένη ισότιμα, επάξια και ελεύθερα.

Ώσπου να πάψει να είναι ανδροπρεπής μαγκιά η σεξουαλική παρενόχληση και η σύγχρονη βιομηχανία σάρκας.

ΑΥΤΑ  ΕΡΧΕΤΑΙ να μας υπενθυμίσει η 8η Μαρτίου. Και μαζί με αυτά, πως πίσω από κλειστές πόρτες, ψεύτικα χαμόγελα και εικόνες ευτυχίας κάποιοι άντρες δίπλα μας, εξακολουθούν να εκλαμβάνουν την υπομονή ως δικαίωμά τους που οδηγεί στην ενδοοικογενειακή βία.

ΤΕΛΙΚΑ, μια τέτοια ημέρα οι γυναίκες δε γιορτάζουν μόνο τις κερδισμένες μάχες όταν εκατομμύρια ομόφυλές τους γίνονται θυσία  κοινωνικών «εθίμων», πωλούνται, ενοικιάζονται και αγοράζονται από δίκτυα πορνείας.

 ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΔΥΝΑΜΗ για να τους αναγνωριστούν ελευθερία, ισότητα, αξίες και πάνω απ’ όλα,  ανθρώπινα δικαιώματα.

Θ α μου επιτρέψετε να κλείσω την ομιλία μου έτσι όπως την άρχισα. Με ένα ποίημα από την γυναίκα εκείνη που μας έμαθε πως ο έρωτας είναι γένους ανυπεράσπιστου, πως η ευτυχία δεν είναι ξεκάθαρη καιρική συνθήκη, πως νυχτώνει στη σωστή ώρα για τον καθένα και πως εκεί που τελειώνουμε εμείς, αρχίζει η θάλασσα.

Η Κική Δημουλά μπορεί να έβαλε οριστικά τελεία, μα οι λέξεις και οι εικόνες της δεν φθείρονται από το χρόνο

«Σημείο Αναγνωρίσεως».

«………
Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.

Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθήσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,

πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.

Από κοντά ξεκαθαρίζει το όνειρο:

δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σκοινί μαρμάρινο

κι η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις

την αγωνία του αιχμαλώτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη:

αιχμάλωτη.

Δεν μπορείς

ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα είναι τα χέρια σου.

Και δεν είν’ το μάρμαρο μόνο ο Άργος.

Αν κάτι πήγαινε ν’ αλλάξει

στην πορεία των μαρμάρων,

αν άρχιζαν τ’ αγάλματα αγώνες

για ελευθερίες και ισότητες,

όπως οι δούλοι,

οι νεκροί

και το αίσθημά μας,

εσύ θα πορευόσουνα

μες στην κοσμογονία των μαρμάρων

με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.

 Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε

στο μάρμαρο ο γλύπτης

κι υπόσχονται οι γοφοί σου

ευγονία αγαλμάτων,

καλή σοδειά ακινησίας.

Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις

όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,

σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα

γιατ’ είσ’ αιχμάλωτη.»

previous arrow
next arrow
Slider