Για κείνους σας μιλώ

ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΥΣ ΣΑΣ ΜΙΛΩ

Από το Δημήτρη Βόικο

===

Για κείνους σας μιλώ… κι αναπολώ με νοσταλγία,

τη συμπεριφορά κάποιων ανδρών στη φρίκη,

κατά την ώρα του χαμού, να μοιάζει μ’ ευλογία

συντρόφους να τους έχεις, παρακαταθήκη.

—-

Μ’ ανέμους έντεκα μποφόρ, τείχη νερού και γκρίζου.

Τριξίματα του κύτους, απότομες οι κλίσεις.

Ομίχλη απ’ αφρό, νερά φιδίσια να σφυρίζουν .

Στων ναυτικών τα μάτια τρόμος, παραισθήσεις.

—-

Και λίγοι άντρες… κόντρα με της φύσης τη μανία,

με καθαρό μυαλό και με πρωτοβουλίες

στη γέφυρα ή δένοντας τα ελεύθερα φορτία

ή στο μηχανοστάσιο και στις αντλίες…,

—-

αναμεσίς σε λέβητες, σε μηχανές, σωλήνες,

καθώς μαντεύουν τι συμβαίνει πάνω, μένουν…,

από τα φώτα κρέμονται και από τις σειρήνες,

διαταγές ανήσυχοι να περιμένουν.

—-

Μέσα απ’ τα δυο μεγάλα κύματα, κενά μετράνε

για να μποτζάρουν οτιδήποτε στα φόρτσα

 και πέρα δώθε τρέχοντας τον έλεγχο κρατάνε

 καθώς το πλοίο στον καιρό πια, δεν αντέχει όρτσα.

—-

Την κρίσιμη στροφή πιο γρήγορα να πάρει,

το κύμα το επόμενο να μη τους βρει στα πλάγια

με αγωνία…, μην το πλοίο γείρει και τουμπάρει,

κρατιούνται όπου μπορούν και παίρνουνε κουράγια.

—-

Γι’ αυτούς τους άνδρες σας μιλώ, όπου μοχθούν στα πλοία,

τους αφανείς…, αθόρυβους θαλασσομάχους,

που κοκκινίζουνε…, που δε μιλούν με ευκολία

και κρύβονται…, τους θαλασσοδαρμένους βράχους !

Για κείνους σας μιλώ, τους ναυτικούς…, με νοσταλγία

τη συμπεριφορά…, στο χαλασμό, στη φρίκη…,

κατά την ώρα του χαμού… και είναι ευλογία

συντρόφους να τους έχεις…, παρακαταθήκη !