Ο Φίλος και ο σκύλος

Ο Φίλος και ο σκύλος

 από το Νίκο Σαλίβερο (ΣΑΛΟΣ)

Κάποτε στη γειτονιά

ζούσε ένας φίλος μου.

Μαζί πηγαίναμε σχολείο

μαζί και στο σκασιαρχείο

Από κοντά κι’ ο σκύλος μου

κι ’ωραία περνούσε η χρονιά.

 —

Στης τάξης εμείς τη φυλακή

κι’ έξω ,σε κοντινό σκαλί

περίμενέ μας το σκυλί.

Στο διάλειμμα, τού΄ριχνα βλέμμα,

Ποτέ δεν  μούπε ένα ψέμα.

Κι’ αγάπης δονούσε υλακή.

 —

Στο σχόλασμα μπρος το σκυλί

Του γυρισμού το δρόμο

μας όριζε μ’ ασφάλειας το  νόμο.

Αλληλοκοιταζόμαστε με νόημα,

κι’ας  γράψαμε λάθος πόνημα.

Έσκυψα κι’έδωσα στο σκύλο ένα φιλί.

 —

Σαν μακριά ο φίλος έφυγ’ απο μένα

ο σκύλος ήτανε πάντα παρών.

Κι’αν ο φίλος, τη φιλία μας ξεχνούσε

δίπλα ο σκύλος τη πληγή λειχούσε.

Κι’όταν ο φίλος εγίνει παρελθόν,

γίναμε με το σκύλο ένα.

Λυπάμαι για του φίλου το αλάργεμα,

μα ξανασαίνω με του σκυλιού τ’ αλύχτημα.

Αν ένας φίλος στον πόνο σου θα τρέξει

ένα σκυλί το θάνατό σου δεν θ’ αντέξει.

Σε κατακλείδα συμπεραίνεις πασιδήλως

φίλος πιστός γίνεται μόνο ένας σκύλος.