Οι δύο Εαυτοί μου..

ΟΙ ΔΥΟ ΕΑΥΤΟΙ ΜΟΥ…

από τον Τάκη Κυριτσόπουλο

Με την ανάστροφη της κόψης του σπαθιού

θα κάνουμε, είπαμε, τον κόσμο να γυρίσει,

συ αναγνώστης κάθε νέου παραμυθιού

κι εγώ να στέλνω την καρδιά να πολεμήσει.

Μα, μας φυλάκισαν σε χρόνους χαλεπούς

σαν το τοπίο μεσ’ στο πλαίσιο κορνίζας.

Τώρα, πεσμένου δένδρου δρέπεις τους καρπούς

κι ακολουθώ εγώ τις διαδρομές της ρίζας.

Και στης ζωής τη μακρινή σαρακοστή,

που φτιασιδώνουμε μ’ αλήθειες κάθε ψέμα,

«Χριστός Ανέστη» μη γυρεύεις ν’ ακουστεί,

όταν το αίμα δεν τσουγκρίσει με το αίμα.

Με γιαταγάνι, με σφεντόνα, με γροθιά,

έτσι θεριεύουνε και γράφονται οι μύθοι.

Με κούφια λόγια και μ’ αναίμακτη σπαθιά,

όλα λιγνεύουνε και χάνονται στη λήθη.

Γίναν τα λόγια της οργής και της φωτιάς

στίχοι ακριβοί, που πελεκήθηκαν στο χρόνο.

Πάλι αστραπές και ουράνια τόξα κυνηγάς

και εγώ θυμάμαι τα φεγγάρια και ματώνω.