Πώς θέλουμε εν τέλει την Πλατεία Μιαούλη;

Πώς θέλουμε εν τέλει την Πλατεία Μιαούλη;

Πώς θέλουμε εν τέλει την Πλατεία Μιαούλη;

Από ην κ. Λίτσα Χαραλάμπους

 

ΔΕΝ πέρασε παρά μόνο ελάχιστος καιρός από τότε που η Στήλη πρόβαλε φωτώ της πλατείας Μιαούλη με παιδιά που έπαιζαν μπάλα, έκαναν ποδήλατο, πατίνι, έτρεχαν κυνηγώντας το ένα το άλλο, σκαρφάλωναν στα δένδρα και γενικά απαθανάτιζαν την καθημερινότητα της κεντρικής πλατείας.

ΜΙΑΣ πλατείας που, χρόνια τώρα, έχει ταυτιστεί με όλα τα παραπάνω δρώμενα. Όταν έπαψε να λέγεται «νυφοπάζαρο» με τα αγόρια και τα κορίτσια να κάνουν βόλτες πάνω -κάτω φλερτάροντας γιατί άλλαξε ο τρόπος του κόρτε .

ΚΑΙ πιο πριν, όταν σταμάτησε να ακούγεται μουσική από την μπάντα του δήμου στην Παγκάλειο Εξέδρα η οποία τελευταία, για μια ακόμη φορά,  «πληγώθηκε» με σεξιστικά ρυπαρογραφήματα.

ΩΣΤΟΣΟ, είναι η πλατεία που έχει απόλυτα συνδεθεί με χαρές, κλάματα, φωνές παιδικές, αλλά και φωνές μεγάλων, αντιδράσεις με ατυχήματα, γονείς που είτε απολαμβάνουν τον καφέ τους ελέγχοντας τα παιδιά και γονείς που απολαμβάνουν το ουζάκι τους χωρίς να τα προσέχουν και γονείς που τα παιδιά τους παίζουν κι εκείνοι απουσιάζουν.

ΑΚΟΜΗ, θαμώνες της είναι οι λάτρεις της αισθητικής της που επιμένουν ακόμη κι αν δεν έχουν παιδιά να μην την αλλάζουν με τίποτα στον κόσμο «για τη σκιά και μόνο» των πανύψηλων φοινίκων και τη θέα του μαρμάρινου επιβλητικού δημαρχιακού μεγάρου.

ΤΑ τελευταία χρόνια και η πλατεία Μιαούλη ακολουθεί  το ρεύμα της εποχής φιλοξενώντας διάφορα γεγονότα μουσικού και θεατρικού περιεχομένου.

ΟΙ «αρτίστες του δρόμου», τραγουδιστές, ηθοποιοί που συνδυάζουν τη μουσική με το παιδικό θέατρο, ζογκλέρ και performers, έχουν πλέον σχεδόν  μόνιμη παρουσία.

Η κοπέλα που παίζει και τραγουδά δίνει μια υπαίθρια παράσταση.

ΚΑΘΕΤΑΙ σ’ αυτήν την ιδιόρρυθμη πολυθρόνα που κρύβει από πίσω ένα κινούμενο φουντωτό πορτοκαλένιο, απαλό ζωάκι, το οποίο κινείται στους ρυθμούς του ακορντεόν ενώ παράλληλα δέχεται και «αγγίγματα» από τα παιδιά.

ΤΗΝ επομένη, τρεις μουσικοί με τις κιθάρες τους τραγουδώντας συγκέντρωναν άλλου είδους κοινό περιμένοντας τον οβολό του.

ΟΛΟΙ σχεδόν οι καλλιτέχνες που εκφράζονται μέσα από νότες και δρώμενα, αποδεικνύοντας τα διαφορετικά κίνητρά τους «στήνουν» τα όργανα τους μπροστά  στην μουσική εξέδρα.

ΔΕΝ γνωρίζω αν εμφυσούν ελπίδα εν μέσω ενός σκληρού βιοπορισμού, το σίγουρο είναι ότι εμπλουτίζουν την καθημερινότητά μας επαναφέροντάς μας σε μια μποέμ ατμόσφαιρα προηγούμενων  θελκτικών δεκαετιών.

ΣΤΗΜΕΝΟΙ για ένα δίωρο περίπου μας αποκαλύπτουν, ο καθένας με τον τρόπο του αλλά και όλοι μαζί πως η μουσική του δρόμου γι’ αυτούς πηγάζει από την ελευθερία της ψυχής και από την αγάπη για επαφή.

ΔΕΝ έχουν ούτε όρια ούτε ταμπέλες, και το βέβαιο είναι ότι δε δέχονται τον τίτλο της επαιτείας που ορισμένοι προσπαθούν να τους προσάψουν.

ΕΙΝΑΙ καλλιτέχνες που προσφέρουν την τέχνη τους χωρίς «ταρίφα».

ΚΑΠΟΙΟΣ μου είχε πει ότι παίζει μουσική χωρίς μεσάζοντες, του αρέσει να έρχεται άμεσα σε επαφή με τον κόσμο που τον γεμίζει χαρά και ικανοποίηση, απολαμβάνει  και  μοιράζεται τα χαμόγελα που του χαρίζουν οι ακροατές .

ΕΤΣΙ, η πλατεία Μιαούλη γράφει την ιστορία της, εμπλουτίζοντας τη φιλοξενία της με τις αλλαγές του τρόπου ζωής των ανθρώπων της μέσα στα χρόνια.

 ΑΥΤΗ είναι η μια όψη του νομίσματος. Η ευχάριστη, η ψυχαγωγική για μικρούς και μεγάλους.

«Είναι ασύδοτη η κατάσταση στην πλατεία… έχασα το φως μου…»

Η άλλη όψη του νομίσματος είναι αυτή που διηγείται ο γνωστός και αγαπημένος σε όλους μας συμπολίτης συνταξιούχος συμβολαιογράφος Μάκης Ταλασλής.

ΕΙΝΑΙ εκείνος ο οποίος με την πρόσφατη περιπέτειά του στην πλατεία, φρεσκάρει στη μνήμη μας γεγονότα που δεν έπαψαν να ισχύουν από τότε που η πλατεία έχει μετατραπεί σε ποδοσφαιρική αλάνα και χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως «η πλατεία των τραυματισμών» .

ΠΡΩΤΑ μια κυρία που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο εξαιτίας των θραυσμάτων ενός ποτηριού από μπάλα, μετά παιδιά που τραυματίστηκαν και έσπευσαν στο νοσοκομείο για ράμματα.

ΑΡΓΟΤΕΡΑ άλλα περιστατικά. Τόσα καταγεγραμμένα που επί χρόνια ολόκληρα δεν έπαψαν να ισχύουν, αφού το καθεστώς, δεν άλλαξε.

Ο κ. Ταλασλής, γνωστός Μικρασιάτης με το μειλίχιο τού χαρακτήρα του ως κύριο χαρακτηριστικό, ήσυχος και ευγενικός τα τελευταία χρόνια που δοκιμάζεται η υγεία του με τελευταία εξέλιξη μια σοβαρή εγχείριση, μου διηγείται:

«ΗΤΑΝ 9 το  βράδυ της διαμαρτυρίας αρνητών του εμβολιασμού στην πλατεία και  σε μια πλευρά ήταν σταματημένο ένα περιπολικό με δυο άνδρες να στέκονται απέξω.

 ΕΓΩ περνούσα με τη γυναίκα μου στη μέση της πλατείας όπου ξαφνικά τρώω μια πολύ δυνατή μπαλιά στην κοιλιά μου, εκεί που είχα κάνει την επέμβαση.. έχασα το φως μου… κι όταν λίγο συνήρθα πήρα την μπάλα και την πήγα στον έναν αστυνομικό.

ΜΕΤΑ από 5 λεπτά έρχεται ένας κύριος με τατουάζ που είπε ότι είναι πατέρας του ενός παιδιού το οποίο ήταν περίπου 15- 16 χρόνων (σημειωτέον ότι τα δυο παιδιά που μου πέταξαν τη μπάλα είχαν κρυφτεί) και μου φώναζε μιλώντας με απίστευτο θράσος επειδή πήγα την μπάλα στον αστυνομικό.

«ΔΕΝ φτάνει που κόντευε το παιδί να σκοτώσει τον άνθρωπο, φωνάζεις κιόλας; Είδες πού τον χτύπησε ο γιος σου;» του απαντά ο αστυνομικός, ο οποίος τον ηρέμησε και μετά αυτός πήρε την μπάλα κι έφυγε.

ΕΠΡΕΠΕ όμως εκείνη τη ώρα να του πάρουν τα στοιχεία. Αυτό ήταν το λάθος του αστυνομικού. Θα του έκανα αυτεπάγγελτη μήνυση και ας ξεκαθάριζε μετά.

ΣΤΗΝ πλατεία γίνεται ο χαμός. Χαμός από ποδήλατα, ποδόσφαιρο, πατίνια. Κάθε μέρα χαμός. Αθλία κατάσταση…  

ΔΕΝ ξαναπάμε πλατεία πια την οποία υπεραγαπάμε και μεγαλώσαμε με αυτήν. Η κατάσταση  πλέον είναι ασύδοτη. Δεν υπάρχει κανείς έστω να επιβλέπει.. Η αστυνομία εκεί βρέθηκε τυχαία λόγω της διαμαρτυρίας..

Η μπάλα ήλθε στην κοιλιακή χώρα και κόντευα να λιποθυμήσω γιατί έπεσε πάνω στα ράμματα…»

ΕΙΝΑΙ γνωστό ότι η Δημοτική Αρχή  με την ‘Ένωση Γονέων προσπαθούν να προσανατολίσουν παιδιά και γονείς σε ένα πλαίσιο εκπαιδευτικής κατεύθυνσης.

ΜΙΑ αφίσα με τίτλο: “Μεγαλώνοντας στην πλατεία Μιαούλη” με διάφορα μηνύματα όπως «Δεν παίζουμε επικίνδυνα παιχνίδια, προσέχουμε να μη γίνει κάποιο  ατύχημα» ή «Σεβόμαστε το ένα παιδί το άλλο»,  ήταν το πρώτο βήμα.

ΑΠ’ ΟΤΙ έχει αποδειχθεί αυτή η πολυποικιλότητα αντικρουόμενων δραστηριοτήτων δεν μπορεί να συνυπάρξει.

Σ’ ΕΝΑ κοινόχρηστο περιβάλλον πρέπει να υπάρχει χώρος για όλους.

ΔΕΝ μπορεί να αποκλείονται ομάδες ανθρώπων εξαιτίας άλλων ομάδων.

ΟΛΟΙ έχουν δικαίωμα απόλαυσης ενός δημόσιου αγαθού.

ΓΙΑ να παίζουν τα παιδιά έτσι όπως παίζουν, δεν μπορούν να κάνουν βόλτα κάποιοι άλλοι. Πολλές φορές ούτε στα παγκάκια δεν μπορούν να καθίσουν.

ΚΑΛΗ η προσπάθεια από την πλευρά του δήμου περί εκπαιδευτικής κατεύθυνσης αλλά όπως η εμπειρία δείχνει, δεν αρκούν οι νουθεσίες.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ αποφασιστικές κινήσεις και κυρίως αποσαφήνιση δράσεων.

ΕΑΝ θέλουμε την πλατεία παιδότοπο – που ούτε ο παιδότοπος δεν συμπεριλαμβάνει το ποδόσφαιρο καθώς από μόνο του χρειάζεται δικό του χώρο- τότε θα πρέπει να υπάρξει επιτήρηση έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα όλοι να διανύουν ή να κάθονται στην πλατεία χωρίς φόβο.

Ο πολιτισμός είναι ζωντανός οργανισμός, κομμάτι της ζωής που πάλλεται.

ΜΠΟΡΕΙ οι αιώνες να περνούν, αφήνοντας τα χνάρια τους πάνω στην ιστορική μας πλατεία αλλά το βέβαιον είναι ότι γι’ αυτό το… παλλόμενο κομμάτι που προκαλεί ατυχήματα,  δεν μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι

Φωτογραφίες από Δρώμενα στην Πλατεία Μιαούλη

previous arrow
next arrow
Slider