Τ ό τ ε

Τ ό τ ε

Από τον Δημήτρη Βόϊκο

 

Ήτανε χρόνια αξέχαστα, χρόνια που έχουν σβήσει,

οι αναμνήσεις μοναχά δεν ξαναφέρνουν πίσω.

Τότε, που του λοστρόμου μας ζητούσα να μ’ αφήσει,

να τ’ ανεβώ το άλμπουρο και να το μπογιατίσω.

Τότε, που ήταν δύσκολο να πιάσεις το τιμόνι

και δεν υπήρχαν της ζωής οι σημερινές ανέσεις.

Το πλήρωμα, που ήξερε το πλοίο ν’ αρματώνει

και η συντροφικότητα ήταν γερή στις σχέσεις.

Τότε που τρώγαμε ψωμί φρέσκο, μόνο στα πόρτα

και τη γαλέτα είχαμε μερόνυχτα βρεγμένη.

Με σφήνες και με μουσαμά φόρτσα τη μπουκαπόρτα

κι η καραντίνα ήτανε πολύ συνηθισμένη.

Τη ναυτοσύνη είχαμε τότε, μες το πετσί μας!

Αυτά μου έλεγε που λες, κάποιος παλιός λοστρόμος

σ’ ένα του μόλου καφενέ, κει πέρα στο νησί μας…

απομεινάρι της ζωής, που αγαπά ο χρόνος.