Τα κορίτσια του Μάρτη

Τα κορίτσια του Μάρτη

Από το Δημήτρη Βόϊκο

Δραπέτευε, την ίδια πάντα ώρα το αστέρι

και σαν… από το πλοίο μόλις πέρναγε ξυστά…

ένα αεράκι δροσερό ξεφύσαγε μετά…!

Έτσι… κινούσε το πρωί, σ’ αυτά τα μέρη!

Ο κοχλασμός μιας έκρηξης με ασυνήθη τρόπο,

μια βόμβα έσκαγε με μιας από το πουθενά,

χιλιάδες χρώματα παντού, διάχυτα, πυκνά,

που πυρπολούσανε ολόκληρο τον τόπο.

Δυο νέοι Συριανοί, μετά τη βάρδια τους στην πρύμη,

αλάργα μίλια απ’ τις ακτές της νότιας Χιλής,

αυτόπτες μάρτυρες μιας φονικής ανατολής,

που πλάνευε… και ανασκάλευε τη μνήμη…

Που με τον τρόπο της αυτή, τους έκανε καπρίτσια!

Τους έπιανε βαθύς συλλογισμός μ’ ένα σεβντά

που δεν μπορούσαν να φλερτάρουνε από κοντά

αυτήν την εποχή… του Μάρτη τα κορίτσια…!

Ξεγελασμένα με τον άστατο καιρό εκείνα,

σεργιάνι στην πλατεία με γελάκια σιγανά,

που τα μισά φορούσαν ρούχα καλοκαιρινά,

κι άλλα ντυμένα… όπως στον Γενάρη μήνα.

Βρικολακιάζανε θαρρείς οι αγάπες τους οι πρώτες

τα Σαββατόβραδα, στη μέση του ωκεανού,

με τα τυχαία τα αγγίγματα του δειλινού,

στα κοριτσίστικα τα στήθη… πυροδότες!

Η όποια αλήθεια τότε, μπερδευόταν με το ψέμα…

μέχρι που ένας πίνακας τους τύλιγε πυκνός,

απ’ τις τουλίπες τις πολλές που έφτιαχνε ο καπνός

απ’ τα τσιγάρα… με το νοτισμένο βλέμμα!

 

—Στους Μανώλη Φιλίππου και Γιώργο Υπέρμαχο