Το τραγούδι της καρδιάς

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Του Τάκη Κυριτσόπουλου

Θα πω τραγούδι της καρδιάς για κείνους που ‘ναι μόνοι,

που νιώθουν τις ελπίδες τους τις νύχτες να γερνάν

και για τους άλλους, που η ζωή τη νιότη τους βαλτώνει,

αυτούς, που γονατίζουνε κι εκείνους, που πονάν.

Απ’ την πλατεία ακούγονται τραγούδια κι ομιλίες,

όμως, μόλις ανάβουνε τα φώτα της αυγής,

τριγύρω όλα χάνονται σαν τις ρηχές φιλίες,

μιας μίζερης, τυραννικής, εφήμερης ζωής.

Σε υγρό χαρτόνι ο άστεγος ριγά στο κρύο αγιάζι,

καθημαγμένος άγιος του ταπεινού λαού,

στο ίδιο πάντα όνειρο σταυρώνεται κι αγιάζει

μεσ’ στη ζεστή την αγκαλιά ενός θνητού θεού.

Και συ, όταν αργόπινες στα καπηλειά τα βράδια,

ακούγοντας τριγύρω σου να πέφτουν μπαλοθιές,

των δυο χεριών σου τις πληγές, ίδιες Χριστού σημάδια,

ως άλικα τριαντάφυλλα έκρυβες στις γροθιές.

Στην κάθεμιά σου προσευχή υπόταζες τον ήχο

στο φτωχικό γιατάκι σου και ξέφευγε ο νους,

απέριττος ο λόγος σου σαν σύνθημα σε τοίχο

αρμένιζε σ’ ακύμαντους, γκρίζους ωκεανούς.

Κύλησε όλη σου η ζωή φραγγέλιο και τουφέκι,

φυγή, οδύνη, σιωπή και δάκρυ αρμυρό,

ώσπου ο καιρός σ’ οδήγησε τρεις ουρανούς παρέκει,

να δεις πώς ζωγραφίζεται … μια τρύπα στο νερό!