Ταξίδι

Τ α ξ ί δ ι

Από τον Τάκη Κυριτσόπουλο

Το γράμμα το στερνό σου διαβάζω λίγο-λίγο

κι ακούω τη φωνή σου, τα γέλια των παιδιών

έτσι όπως με φωτίζει ο φάρος στο Τσιρίγο

και αδειανό φεγγάρι, που δίπλωσα στα δυό.

Ο ήλιος βασιλεύει, για να ξαναστείλει,

το πέλαγος της πρύμης κοιτάζω κι απορώ.

Ποιο να’ ναι, που μου γνέφει του χωρισμού μαντήλι,

και ποιο του γλάρου να’ ναι το κάτασπρο φτερό ;

Τα χρόνια στα μαλλιά μας τα χιόνια τους αφήνουν.

Τι είναι εκεί στο βάθος, που μοιάζει με νησί ;

Του ορίζοντα ειν’ οι κύκλοι π’ ανοίγονται και κλείνουν

ζώνοντας το γαλάζιο μέσα στο θαλασσί.